Сокал-250
| ЭС250 | |
|---|---|
| | |
| Асноўныя даныя | |
| Гады пабудовы | 2000 |
| Краіна пабудовы |
|
| Вытворца | РАО ВСМ |
| Саставаў пабудавана | 1 |
| Вагонаў пабудавана | 6 |
| Шырыня каляіны | 1520 мм |
| У эксплуатацыі | - |
| Тэхнічныя даныя | |
| Канструкцыйная скорасць | 250 км у гадзіну |
| Колькасць вагонаў у саставе | 6 |
| Пасажыраўмяшчальнасць | 350 |
| Даўжыня вагона | 26 м — прамежкавы, 27 м — галаўны |
| Шырыня | 3120 мм |
| Парожняя маса | 356 |
| Род току і напружанне ў кантактнай сетцы | два рода току —3 кВ / ~25 кв |
Электрацягнік «Сокал-250» (ЭС250), больш вядомы як проста «Сокал» — даследчы расійскі высокахуткасны двухсістэмны (можа працаваць як на пастаянным, так і на пераменным току) электрацягнік, які распрацоўваўся на працягу сямі гадоў шэрагам канструктарскіх бюро[1]. Доследны ўзор быў сабраны да 2000 годзе пры садзейнічанні тагачаснага расійскага міністра шляхоў зносін Анісенкі і РАТ «ВСМ».
Распрацоўка канструкцыі
[правіць | правіць зыходнік]Электрацягнік «Сокал» распрацаваны ў ЦКБ марской тэхнікі «Рубін». Ён ствараўся сумеснымі намаганнямі каля шасцідзесяці прадпрыемстваў, у тым ліку ЦНДІ Судовай электратэхнікі і тэхналогіі, суднабудаўнічай фірмы «Алмаз», Ціхвінскага завода транспартнага машынабудавання «Тытран». Высокахуткастная каляска для вагона стваралася ў УНДІтрансмаш, даследаванні па трываласці вагонных карпусоў праводзіліся ў ЦНДІ суднабудавання імя акадэміка А. Н. Крылова, бартавая сістэма камп'ютэрнага кіравання распрацоўвалася ў НПО «Аўрора». К 2000 году быў зроблены даследчы ўзор «Сокала» з шасцю вагонамі на два рода тока, сталый і пераменны, канструкцыйная хуткасць 250 кілометраў у гадзіну.
Зноскі
- ↑ Назаров О.Н.. История высокоcкоростного электропоезда ЭС250 «Сокол». Профессионально об электропоездах. The EMU pages. Праверана 22 сакавіка 2017.
