Творны склон

Тво́рны склон, або інструментаты́ў, інструмента́ліс (лац.: casus instrumentalis), (не зусім дакладна) абляты́ў — склон, якім у шэрагу моў пазначаецца прылада, інструмент, якім агенс ўздзейнічае на іншыя аб'екты або робіць пэўнае дзеянне. Часам творны склон можа быць у ролі агенса ў пасіўных канструкцыях. Слова ў творным склоне адказвае на пытанне кім/чым?

Сінтаксічная роля

Творны склон выражае аб’ектнае, акалічнаснае, азначальнае значэнні. Мае наступныя значэнні^[1]:

сродку дзеяння: маляваць алоўкам;
ускоснага аб’екта, асабліва ў безасабовых сказах: пахне сенам;
сумеснасці: ісці з сябрам;
часу: сустрэцца познім вечарам;
прасторы: ісці полем;
спосабу дзеяння і параўнання: ехаць зайцам.

Назоўнікі ў форме творнага склону выконваюць функцыю дапаўнення, акалічнасці, недапасаванага азначэння, форма творнага склону можа выступаць у якасці кампанента састаўнога выказніка (працаваць архітэктарам)^[1].

Крыніцы

1 2 Беларуская мова: энцыклапедычны даведнік / пад агул. рэд. Д.В. Дзятко. — Мн.: Беларусь, 2022. — С. 260. — 495 с. — ISBN 978-985-01-1558-4.

Склоны беларускай мовы
Беларуская назва	Лацінская назва	Пытанне
Назоўны	Намінатыў	хто? што?
Родны	Генітыў	каго? чаго?
Давальны	Датыў	каму? чаму?
Вінавальны	Акузатыў	каго? што?
Творны	Інструментатыў, аблятыў	кім? чым?
Месны	Прэпазітыў, лакатыў	аб кім? аб чым?
Клічная форма	Вакатыў	о!

[Беларуская_мова-1] 1 2 Беларуская мова: энцыклапедычны даведнік / пад агул. рэд. Д.В. Дзятко. — Мн.: Беларусь, 2022. — С. 260. — 495 с. — ISBN 978-985-01-1558-4.

[1]