Шведская народная партыя Фінляндыі

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
Шведская народная партыя Фінляндыі
Выява лагатыпа
Лідар Anna-Maja Henriksson[d]
Дата заснавання 1906
Штаб-кватэра
Краіна
Ідэалогія правы меншасцей[d], лібералізм і праеўрапеізм[d]
Інтэрнацыянал
  • Альянс лібералаў і дэмакратаў за Еўропу[d]
Колькасць членаў 30 000
Сайт sfp.fi (шведск.)
Лагатып Вікісховішча Медыяфайлы на Вікісховішчы

Шведская народная партыя Фінляндыі (шведск.: Svenska folkpartiet i Finland (SFP), фінск.: Suomen ruotsalainen kansanpuolue (RKP)) — палітычная партыя ў Фінляндыі, заснаваная ў 1906 годзе. Яе асноўная мэта — прадстаўляць інтарэсы шведскамоўнай меншасці Фінляндыі[en][1][2][3]. На сённяшні дзень партыя мае прадстаўнікоў ва ўрадзе Петэры Орпа[en]: міністра адукацыі[en], міністра па еўрапейскіх справах[en] і міністра моладзі, спорту і фізічнай актыўнасці.

Этнічная ўніверсальная партыя[4], якая з моманту заснавання сканцэнтраваная на такіх пытаннях, як права шведскамоўных фінаў на ўласную мову і захаванне пазіцыі шведскай мовы ў Фінляндыі[5]. Ідэалагічна ліберальная[6][7][8], сацыял-ліберальная[9], цэнтрысцкая[10][11] і праеўрапейская[en][12]. Партыя мела ўрадавыя пасады з 1979 па 2015 год і зноў з 2019 года, маючы адно ці два месцы ва ўрадзе, і супрацоўнічала як з правацэнтрысцкімі[en], так і з левацэнтрысцкімі партыямі ў парламенце.

Той факт, што фінскія права- і левацэнтрысты мелі патрэбу ў падтрымцы з боку партыі, сведчыць пра тое, што яна ўплывае на палітыку Фінляндыі ў большым маштабе, чым можна меркаваць з рэальнага памеру партыі. Становішча шведскай мовы як адной з дзвюх афіцыйных моў у Фінляндыі і права шведскамоўнай меншасці на шведскую культуру ёсць двума вынікамі ўплыву партыі ў фінскай палітыцы. Партыя ўваходзіць у Ліберальны інтэрнацыянал[en], Альянс лібералаў і дэмакратаў за Еўропу[en] і Renew Europe[en]. Моладзевая арганізацыя партыі называецца «Шведская моладзь[en]» (шведск.: Svensk Ungdom).

Крыніцы[правіць | правіць зыходнік]

  1. Arter, David (1999). Scandinavian Politics Today. Manchester University Press. p. 62. ISBN 978-0-7190-5133-3.
  2. Bondeson, Ulla (2003). Nordic Moral Climates: Value Continuities and Discontinuities in Denmark, Finland, Norway, and Sweden. Transaction Publishers. p. 20. ISBN 978-0-7658-0203-3.
  3. Hans van den Brandhof (2004). Lucas Prakke; Constantijn Kortmann (рэд-ры). The Republic of Finland. Constitutional Law of 15 EU Member States. Kluwer. p. 183. ISBN 978-90-13-01255-2.
  4. K. Beyme (1996). Transition to Democracy in Eastern Europe. Springer. p. 59. ISBN 978-0-230-37433-1.
  5. Nordsieck, Wolfram. Finland. Parties and Elections in Europe (2019). Праверана 15 April 2019.
  6. Bergqvist, Christina (1999). Equal Democracies?: Gender and Politics in the Nordic Countries. Nordic Council of Ministers. p. 319. ISBN 978-82-00-12799-4.
  7. Juvonen, Tuula (2016-05-01). "Out and Elected: Political Careers of Openly Gay and Lesbian Politicians in Germany and Finland". Redescriptions: Political Thought, Conceptual History and Feminist Theory. 19 (1): 49. doi:10.7227/R.19.1.4. ISSN 2308-0914.
  8. Bale, Tim (2021). Riding the populist wave: Europe's mainstream right in crisis. Cristóbal Rovira Kaltwasser. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. p. 34. ISBN 978-1-009-00686-6. OCLC 1256593260.
  9. Vít Hloušek; Lubomír Kopeček (2010). Origin, Ideology and Transformation of Political Parties: East-Central and Western Europe Compared. Ashgate Publishing, Ltd. p. 204. ISBN 978-0-7546-7840-3.
  10. Lane, Jan-Erik; Ersson, Svante (2008). Josep M. Colomer (рэд.). The Nordic Countries: Compromise and Corporatism in the Welfare State. Political Institutions in Europe. Routledge. p. 260. ISBN 978-1-134-07354-2.
  11. Finland MPs vote to keep Swedish in schools (англ.). The Local Sweden (6 сакавіка 2015). Праверана 21 снежня 2021.
  12. RKP, SFP. SFP:s Riksdag ValsProgram 2019. SFP (2019). Праверана 18 April 2019.