Шведская мова

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Шведская мова
Саманазва: svenska
Краіны: Швецыя, Фінляндыя
Рэгіёны: Паўночная Еўропа
Афіцыйны статус: Flag of Sweden.svg Швецыя
Flag of Finland.svg Фінляндыя
Flag of Åland.svg Аландскія астравы
Flag of Europe.svg Еўрапейскі саюз
Арганізацыя, якая рэгулюе: Шведскі моўны савет у Швецыі (напаўафіцыйны статус) і Шведскае моўнае бюро для шведскамоўных у Фінляндыі
Агульная колькасць носьбітаў: ~ 9 млн.
Рэйтынг: 89
Класіфікацыя
Катэгорыя: Мовы Еўразіі

Індаеўрапейская сям'я

Германская галіна
Скандынаўская група
Кантынентальная падгрупа
Пісьменнасць: лацініца
Моўныя коды
ISO 639-1: sv
ISO 639-2: swe
ISO 639-3: swe
Гл. таксама: Праект:Лінгвістыка

Шве́дская мо́ва (швед. svenska [svɛnska]) — мова ўсходняй падгрупы скандынаўскай групы, на якой размаўляюць ў Швецыі, частцы Фінляндыі і на аўтаномных Аландскіх астравах. Самая распаўсюджаная мова Скандынавіі з колькасцю носбітаў больш дзевяці міліёнаў.

Шведскай мове ўласцівы: у фанетыцы — наяўнасць доўгіх і кароткіх галосных і зычных гукаў, музычны націск; у марфалогіі — 4 тыпы спражэння дзеяслова, захаванне супіна, які выступае ў якасці нязменнай часткі аналітычнай форм дзеяслова, агульны і ніякі род, 2 лікі і 2 склоны ў сістэме назоўніка, катэгорыя азначальнасці ў прыметніку; у сінтаксісе — цвёрды парадак слоў у сказе.

Мае 7 груп дыялектаў: гаворкі свейскія, ёцкія, нарлацдскія, гутнійскія, паўннёвашведскія, усходнешведскія, нарвежска-шведскія. Найстаражытнейшыя пісьмовыя помнікі — рунічныя надпісы 9—12 ст. (каля 2500). Помнікі лацінскім алфавітам з 13 ст. Сучасная літаратурная мова склалася ў 16—17 ст. на аснове свейскіх гаворак.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]