Ях’я Мухамед Хамід-ад-дзін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Ях’я Мухамед Хамід-ад-дзін
Yahya Muhammad Hamid ed-Din.jpg
 
Дзейнасць: палітык
Веравызнанне: іслам
Нараджэнне: 18 чэрвеня 1869(1869-06-18)
Смерць: 17 лютага 1948(1948-02-17)[1][2][3] (78 гадоў)
Дынастыя: Аль-Касімі[d]
Бацька: Muhammad bin Yahya Hamid ad-Din[d]
Дзеці: Ahmad bin Yahya[d]

Ях’я Мухамед Хамід-ад-дзін (186917 лютага 1948) – дзяржаўны дзеяч Емена.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

У 1904 г. быў абраны імамам секты зейдзітаў і ўзначаліў паўстанне еменскіх зейдзіцкіх плямён супраць панавання Асманскай імперыі. У 1911 г. заключыў з турэцкім султанам пагадненне, па якім раён зедзіцкіх плямен атрымаў унутраную аўтаномію. Пасля распаду Асманскай імперыі ў 1918 г., Ях’я прыняў тытул караля Емена. Аб'яднаў разрозненыя еменскія плямёны ў рамках адзінага Еменскага мутавакілійскага каралеўства. 1 лістапада 1928 г. заключыў з СССР дагавор аб сяброўстве і гандлі (т.зв. «Дагавор ў Сане»). Прытрымваючыся антызаходніх пазіцый у знешняй палітыцы, праводзіў у краіне курс на захаванне і ўмацаванне рэакцыйнага дыктатарскага рэжыму. З мэтай перашкодзіць заходняй экспансіі і закансерваваць існуючыя сацыяльна-эканамічныя адносіны праводзіў палітыку самаізаляцыі Емена. Забіты ў выніку змовы.

Зноскі