Акмеізм

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці

Акмеізм (ад грэч. Άκμη - «вышэйшая ступень, вяршыня, красаванне, квітнеючая пара») — літаратурная плынь, якая супрацьстаіць сімвалізму і ўзнік ў пачатку XX стагоддзя ў Расіі. Акмеісты абвяшчалі матэрыяльнасць, прадметнасць тэматыкі і вобразаў, дакладнасць слова.

Станаўленне акмеізму шчыльна звязана з дзейнасцю «Цэха паэтаў», цэнтральнымі фігурамі якога з'яўляліся арганізатары акмеізму М. С. Гумілёў і С. М. Гарадзецкі.

Сучаснікі давалі тэрміну і іншыя тлумачэнні: Уладзімір Пяста бачыў яго вытокі ў псеўданіме Ганны Ахматавай, па-латыні гучала як «akmatus», некаторыя паказвалі на яго сувязь з грэчаскім «akme» - «вастрыё».

Тэрмін «акмеізм» быў прапанаваны ў 1912 г. М. Гумілёвым і С. М. Гарадзецкім: на іх думку, на змену сімвалізму ў крызісе ідзе кірунак, які абагульняе досвед папярэднікаў і выводзіць паэта да новых вяршыняў творчых дасягненняў.

Назва для літаратурнага плыні, па сведчанні А. Белага, была абрана ў запале палемікі і не з'яўлялася цалкам абгрунтаваным: аб «акмеізме» і «адамізме» ў жарт загаварыў Вячаслаў Іваноў, Мікалай Гумілёў падхапіў выпадкова кінутыя словы і ахрысціў акмеістами групу блізкіх да сябе паэтаў.