Гімн Уругвая

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Orientales, la Patria o la Tumba!
Уругвайцы, айчына або магіла!
우루과이 국가 악보(1).JPG
Нотны запіс гімна Уругвая
Аўтар слоў Франсіска Акунья дэ Фігероа, 1943
Кампазітар Francisco José Debali, 1943
Краіна Сцяг Уругвая Уругвай
Зацверджаны 1845

Гімн Уругвая — тэкст гімна пісаў Франсіска Акунья дэ Фігероа, які напісаў і гімн Парагвая. Тэкст быў афіцыйна прыняты як дзяржаўны гімн 8 ліпеня 1833. Гэта самы доўгі з дзяржаўных гімнаў — яго поўнае выкананне займае каля пяці хвілін. Звычайна выконваюцца толькі два першыя яго куплеты.

Музыку напісалі Франсіска Хасэ Дэбалі і Фернанда Кіхана, як мяркуецца, на аснове музычнай тэмы з оперы Даніцэці. Упершыню гэтая музыка была выканана 19 ліпеня 1845 г, і 25 ліпеня 1848 г. яна была афіцыйна прынятая як дзяржаўны гімн.

Праз 90 гадоў, 20 мая 1938 года, у гімн былі ўнесены змены, прапанаваныя Херарда Граса і Беноні Калькавекіа.

Тэкст гімна[правіць | правіць зыходнік]

Orientales la Patria o la Tumba!
Libertad o con gloria morir!
Es el voto que el alma pronuncia,
Y que heroicos sabremos cumplir!
Libertad, libertad Orientales!
Ese grito a la Patria salvó
Que a sus bravos en fieras batallas
De entusiasmo sublime inflamó.
De este don sacrosanto la gloria
Merecimos tiranos temblad!
Libertad en la lid clamaremos,
Y muriendo, también libertad!
Dominado la Iberia dos mundos
Ostentaba sus altivo poder,
Y a sus plantas cautivo yacía
El Oriente sin nombre ni ser;
Mas, repente sus hierros trozando
Ante el dogma que Mayo inspiró,
Entre libres, déspotas fieros,
Un abismo sin puente se vió.
Su trozada cadena por armas,
Por escudo su pecho en la lid,
De su arrojo soberbio temblaron
Los feudales campeones del Cid:
En los valles, montañas y selvas
Se acometen con muda altivez,
Retumbando con fiero estampido
Las cavernas y el cielo a la vez.
El estruendo que en torno resuena
De Atahualpa la tumba se abrió,
Y batiendo sañudo las palmas
Su esqueleto, venganza! gritó:
Los patriotas el eco grandioso
Se electrizan en fuego marcial,
Y en su enseña más vivo relumbra
De los Incas el Dios inmortal.
Largo tiempo, con varia fortuna,
Batallaron liberto, y señor,
Disputando la tierra sangrienta
Palmo a palmo con ciego furor.
La justicia, por último, vence
Domeñando las iras de un Rey;
Y ante el mundo la Patria indomable
Inaugura su enseña, y su rey.
Orientales, mirad la bandera,
De heroísmo fulgente crisol;
Nuestras lanzas defienden su brillo,
Nadie insulte la imagen del sol!
De los fueros civiles el goce
Sostengamos; y el código fiel
Veneremos inmune y glorioso
Como el arca sagrada Israel.
Porque fuese más alta tu gloria,
Y brillasen tu precio y poder,
Tres diademas, ho Patria, se vieron
Tu dominio gozar, y perder.
Libertad, libertad adorada,
Mucho cuestas tesoro sin par!
Pero valen tus goces divinos
Esa sangre que riega tu altar
Si a los pueblos un bárbaro agita,
Removiendo su extinto furor,
Fratricida discordia evitemos,
Diez mil tumbas recuerdan su horror!
Tempestades el Cielo fulmina,
maldiciones desciendan sobre él,
Y los libres adoren triunfante
de las leyes el rico joyel.
De laureles ornada brillando
La Amazona soberbia del Sud,
En su escudo de bronce reflejan
Fortaleza, justicia y virtud.
Ni enemigos le humillan la frente,
Ni opresores le imponen el pie:
Que en angustias selló su constancia
Y en bautismo de sangre su fé.
Festejando la gloria, y el día
De la nueva República el Sol,
Con vislumbres de púrpura y oro,
Engalana su hermoso arrebol.
Del Olimpo la bóveda augusta
Resplandece, y un ser divinal
Con estrellas escribe en los cielos,
Dulce Patria, tu nombre inmortal.
De las leyes el Numen juremos
Igualdad, patriotismo y unión,
Inmolando en sus aras divinas
Ciegos odios, y negra ambición.
Y hallarán los que fieros insulten
La grandeza del Pueblo Oriental,
Si enemigos, la lanza de Marte
Si tiranos, de Bruto el puñal

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]