Магнітная пастаянная

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Магнітная пастаянная - фізічная канстанта, скалярная велічыня,

  • вызначае шчыльнасць магнітнага патоку ў вакууме;
  • якая ўваходзіць у выразы некаторых законаў электрамагнетызму пры запісе іх у форме, якая адпавядае Міжнароднай сістэме адзінак (СІ)[1].

Часам называюць магнітнай пранікальнасцю вакууму. Вымяраецца ў генры на метр (ці ў ньютанах на ампер ў квадраце). Магнітная пастаянная роўная:

\mu_0 \, \overset{\underset{\mathrm{def}}{}}{=} \, 4 \pi\ \times \ 10^{-7}\ Гн/м  \equiv \frac{1}{\varepsilon_0 c^2} \approx 1,25663706\times 10^{-6} [[Гн]]/м  = 1,25663706 \times \ 10^{-6} [[Н]]/[[А²]]

Значэнне магнітнай пастаяннай прама выцякае з вызначэння ампера[2], адзінкі сілы электрычнага току ў СІ.

У матэрыяльных ўраўненнях, у вакууме, праз магнітную пранікальнасць звязаны вектар напружанасці магнітнага поля \mathbf{H} і вектар магнітнай індукцыі \mathbf{B}:

\mathbf{B} = \mu_0 \ \mathbf{H}.

Праз магнітную пастаянную ажыццяўляецца сувязь паміж адноснай і абсалютнай магнітнай пранікальнасцю.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Магнитная постоянная — статья в Физической энциклопедии
  2. Азначэнне ампера на сайце Міждународнага бюро мер і ваг (BIPM)]]