Намагнічанасць

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Намагнічанасць
\vec J
Размернасць

L−1I

Адзінкі вымярэння
СІ

А·м−1

СГС

эрг·Гс−1·см−3

Заўвагі

вектарная велічыня

Намагнічанасць - вектарная фізічная велічыня, якая характарызуе магнітны стан макраскапічнага фізічнага цела. Пазначаецца звычайна М або J. Вызначаецца як магнітны момант адзінкі аб'ёму рэчыва:

\mathbf{M}=\frac{\mathbf{m}}{V}

Тут, M - вектар намагнічанасці; m - вектар магнітнага моманту; V - аб'ём.

У агульным выпадку (выпадку неаднароднага, па тых ці іншых прычынах, асяроддзя) намагнічанасць выяўляецца як

\mathbf{M}=\frac{d \mathbf{m}}{dV}

і з'яўляецца функцыяй каардынат.

Сувязь паміж M і напружанасцю магнітнага поля H ў дыямагнітных і парамагнітных матэрыялах звычайна лінейная (па меншай меры, пры не занадта вялікіх велічынях поля, што намагнічвае):

\mathbf{M} = \chi_m\mathbf{H}

дзе χm называюць магнітнай успрымальнасцю. У ферамагнітных матэрыялах няма адназначнай сувязі паміж M і H з-за магнітнага гістэрэзісу.

Магнітная індукцыя вызначаецца праз намагнічанасць як:

\mathbf{B}=\mu_0\mathbf{(H + M)} (у сістэме СІ)
\mathbf{B} = (\mathbf{H} + 4 \pi \mathbf{M} ) (у сістэме СГС)

Дынаміка намагнічанасці[правіць | правіць зыходнік]

Асноўны артыкул: Дынаміка намагнічанасці.

Залежныя ад часу паводзіны намагнічанасці становяцца важнымі, калі разглядаецца нанаразмерная і нанасекундная шкала часу намагнічанасці. Замест простага выраўноўвання з прыкладзеным полем, асобныя магнітныя моманты ў матэрыяле пачынаюць прэцэсіраваць вакол прыкладзенага поля і прыхадзіць ў адпаведнасць праз паслабленне, калі энергія перадаецца ў прасторавыя краты.

Размагнічванне[правіць | правіць зыходнік]

У дадатак да намагнічанасці, існуе таксама размагнічванне. Размагнічванне - гэта працэс, пры якім магнітнае поле аб'екта зменшана або ліквідавана.[1] Працэс размагнічвання можа быць дасягнуты рознымі спосабамі. Адзін з метадаў, які выкарыстоўваецца для размагнічвання - нагрэў аб'екта вышэй яго тэмпературы Кюры. Прычына гэтага ў тым, што калі магнітны матэрыял награваецца да тэмпературы Кюры, цеплавыя флуктуацыі набываюць дастаткова энергіі, каб пераадолець абменныя узаемадзеянні, якія выклікаюць ферамагнетызм, і магнітнае ўпарадкаванне руйнуецца.

Яшчэ адзін спосаб дасягнення размагнічвання - выкарыстоўваць электрычную катушку. Калі аб'ект адводзіцца з шпулькі пераменнага току, які праходзіць праз яго, дыполі аб'екта становяцца выпадковымі і аб'ект будзе размагнічаны.[2]

Прымяненне размагнічвання[правіць | правіць зыходнік]

Адно з ужыванняў размагнічвання - ліквідацыя непажаданых магнітных палёў. Прычынай гэтага з'яўляецца тое, што магнітныя палі могуць мець непажаданыя эфекты на розных прыладах. У прыватнасці магнітныя палі могуць паўплываць на электронныя прылады, такія як сотавыя тэлефоны або камп'ютары. Калі такая прылада будзе ўваходзіць у кантакт з іншымі, магчыма магнітнымі аб'ектамі, магнітныя палі павінны быць зменшаны для таго, каб абараніць электронныя прылады. Таму размагнічванне часам выкарыстоўваецца для падтрымання магнітных палёў ад пашкоджання электрычных прылад.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Намагнічанасць — артыкул з БСЭ
  • Вонсовский С. В. Магнетизм, М., 1971
  • Киренский Л. В. Магнетизм, 3 изд., М., 1967.

Зноскі

  1. Magnetic Component Engineering. Magnetic Component Engineering. Праверана 18 красавіка 2011.
  2. Demagnetization. Introduction to Magnetic Particle Inspection. NDT Resource Center. Праверана 18 красавіка 2011.