Умбрыэль, спадарожнік Урана

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Умбрыэль
спадарожнік Урана
Умбрыэль (фота АМС Вояджэр-2)

Умбрыэль (фота АМС Вояджэр-2)

Гісторыя адкрыцця
Першаадкрывальнік

Уільям Ласел

Дата адкрыцця

24 кастрычніка
1851 года

Арбітальныя характарыстыкі
Эксцэнтрысітэт

0,0039

Перыяд абарачэння

роўны арбітальнаму перыяду, павернуты да Урану адным бокам

Нахіл арбіты

0,128° (да экватара Урана)

Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр

1169,4 ± 2,8 км

Сярэдні радыус

266 000 км

Плошча паверхні

4,296 млн. км²

Маса

1,172 ± 0,35×1021 кг

Шчыльнасць

1,39 ± 0,16 г/см³

Паскарэнне свабоднага падзення

0,23 м/с²

Перыяд вярчэння вакол сваёй восі

4,144 дня

Нахіл восевага вярчэння

~0°

Альбеда

0,26

Тэмпература паверхні

75 К (−198 °C)

Атмасфера

адсутнічае

Умбрыэль — спадарожнік планеты Уран. Адкрыты Уільямам Ласелам у 1851 годзе. Названы ў гонар персанажа (гнома) паэмы А. Поўпа «Выкраданне пасмы».

Умбрыэль з'яўляецца трэцім па памерах і самым цёмным з буйных спадарожнікаў Урана, ён адлюстроўвае ўсяго 16% пападальнага на яго святла. Паверхня моцна кратарыраванна, але на ім няма кратараў са светлымі прамянямі, наяўных на іншых спадарожніках Урана. Адно з прапанаваных тлумачэнняў складаецца ў тым, што вылучэнне цеплыні ў нетрах Умбрыэля чамусьці было недастатковым, каб выклікаць плаўленне кары і гравітацыйную дыферэнцыяцыю. Таму сумесь лёду і цёмных каменных парод засталася на паверхні ў першародным выглядзе, а выкіды матэрыялу вакол ударных кратараў неадрозныя ад асноўнай паверхні.

Асаблівасць Умбрыэля — незвычайны светлы круг каля 140 км у дыяметры. Яго прырода невядомая, хоць гэта могуць быць адкладанні інею, звязаныя з ударным кратарам.

Даследаванні[правіць | правіць зыходнік]

Графічная рэканструкцыя здымка «Вояджэра-2» частковага пакрыцця Урана Умбрыэлем.

Дагэтуль адзіная выява Умбрыэля буйным планам была атрымана «Вояджэрам-2», які сфатаграфаваў спадарожнік падчас даследаванняў Урана ў студзені 1986 года. Бо найменшая адлегласць да спадарожніка складала 325 000 кіламетраў (202 000 міль)[1], то здымкі спадарожніка маюць разрозненне прыблізна 5,2 кіламетра[2]. Выявы пакрываюць толькі 40% паверхні, і толькі 20% здымкаў былі прыдатныя для геалагічнага карціравання[2]. Падчас пралёта паўднёвае паўшар'е Умбрыэля (як і іншых спадарожнікаў) было звернута да Сонца, таму паўночнае паўшар'е, якое ў той момант не было асветлена Сонцам, не магло быць вывучана[3]. Ні Уран, ні Умбрыэль не наведваліся іншымі міжпланетнымі зондамі, не плануюцца наведванні і ў агляднай будучыні.

Зноскі

  1. Stone, E. C. (1987). "The Voyager 2 Encounter With Uranus". Journal of Geophysical Research 92 (A13): 14,873–76. doi:10.1029/JA092iA13p14873. Bibcode1987JGR....9214873S. 
  2. 2,0 2,1 Plescia, J. B. (1987). "Cratering history of the Uranian satellites: Umbriel, Titania and Oberon". Journal of Geophysical Research 92 (A13): 14918–14932. doi:10.1029/JA092iA13p14918. Bibcode1987JGR....9214918P. 
  3. Smith, B. A.; Soderblom, L. A.; Beebe, A.; Bliss, D.; Boyce, J. M.; Brahic, A.; Briggs, G. A.; Brown, R. H.; et al. (1986). "Voyager 2 in the Uranian System: Imaging Science Results". Science 233 (4759): 97–102. doi:10.1126/science.233.4759.43. PMID 17812889. Bibcode1986Sci...233...43S.