Іміграцыя

Запыт «Імігрант» перанакіроўваецца сюды; гл. таксама іншыя значэнні.

Канстытуцыйна-прававы статус фізічных асоб

Асноўныя статусы

Грамадзянства Падданства Множнае грамадзянства Замежнае грамадзянства Асоба без грамадзянства Сталае пражыванне Часовае пражыванне Часовае знаходжанне

Дадатковыя статусы

Бежанец Асоба, якая шукае сховішчы Нелегальны мігрант Працаўнік-мігрант

Спадарожныя паняцці

Натуралізацыя Дэпартацыя Іміграцыя Гастарбайтар Дазвол на працу Міграцыйнае права Нелегальная міграцыя Візавы рэжым

Еўрапейскія імігранты прыбываюць у Аргенціну.

Іміграцыя (ад лац.: immigrare — усяляцца) — уезд іншаземцаў у якую-небудзь краіну на пастаяннае або працяглае жыхарства.

Пасажыры, турысты і іншыя асобы, якія знаходзяцца ў краіне прызначэння на кароткі тэрмін, не трапляюць пад вызначэнне іміграцыі ці міграцыі; аднак часам у гэта вызначэнне ўключаюць сезонную працоўную іміграцыю. У залежнасці ад прычын іміграцыю падзяляюць на палітычную і эканамічную або працоўную. З эканамічнага пункту гледжання даследаванні паказваюць, што міграцыя можа быць выгадная як краінам-атрымальніцам, так і краінам-адпраўніцам. Іміграцыя характэрна для многіх гістарычных эпох, адыгрывала важную ролю ў фармаванні насельніцтва некаторых краін і нават засяленні асобных частак свету.

Паняцце «іміграцыя» ўведзена ў XVII стагоддзі і значыла мірныя перамяшчэнні насельніцтва паміж дзяржавамі ў працэсе фарміравання. На фарміраванне насельніцтва Еўразіі паўплывалі міграцыі апошніх двух тысячагоддзяў, такія, як Вялікае перасяленне народаў у Еўропе (IV—VII стст.), міграцыі, звязаныя з арабскімі заваяваннямі (VII—VIII стст.), з экспансіяй цюрка-манголаў (XI—XVII стст.). Эпоха вялікіх геаграфічных адкрыццяў (XV—XVII стст.) паклала пачатак шырокаму развіццю міжкантынентальных міграцый, галоўным чынам з Еўропы ў Амерыку, Аўстралію і іншыя рэгіёны. Не аслаблі тэмпы іміграцыі, выкліканыя перамяшчэннямі насельніцтва ў дзвюх сусветных войнах, перасяленнем яўрэяў у Ізраіль. Працягваецца рабочая і іншая іміграцыя з Беларусі ў развітыя краіны Заходняй Еўропы і Расію.

Заканадаўства ў галіне іміграцыі адрозніваецца ў залежнасці ад краіны. Напрыклад, у Канадзе дзейнічае канкурэнтная іміграцыйная сістэма са спецыфічнымі крытэрыямі адбору і квотамі, што можа зрабіць іміграцыйны працэс складаным і працяглым. Нацыянальныя законы, якія тычацца іміграцыі грамадзян той ці іншай краіны, рэгулююцца міжнародным правам. Міжнародны пакт Арганізацыі Аб’яднаных Нацый пра грамадзянскія і палітычныя правы абавязвае ўсе краіны дазваляць уезд сваім грамадзянам. Гэты прынцып не заўсёды трымаецца на практыцы. Напрыклад, падчас пандэміі COVID-19 Аўстралія прымяніла палітыку адмовы ва ўездзе ўсім асобам з асабліва пацярпелых юрысдыкцый, уключаючы грамадзян Аўстраліі і пастаянных жыхароў.

У апошнія гады Іран сутыкаецца з масавым адтокам моладзі і кваліфікаванай рабочай сілы з краіны. У чэрвені 2023 года іранскі парламент забараніў размяшчэнне аб’яў пра іміграцыю ў інтэрнэце.

У аглядзе існых даследаванняў 2019 года, апублікаваным у часопісе Annual Review of Sociology, прысвечаным асіміляцыі імігрантаў у Злучаных Штатах, Злучаным Каралеўстве, Францыі, Германіі, Швецыі, Нарвегіі, Бельгіі, Нідэрландах і Іспаніі, зроблена выснова: «мы выяўляем агульную заканамернасць міжпакаленчай асіміляцыі з пункту гледжання сацыяльна-эканамічнага ўзроўню, сацыяльных адносін і культурных перакананняў».

Гл. таксама

• Эміграцыя
• Міграцыя насельніцтва
• Рэпатрыяцыя
• Каэфіцыент іміграцыі

Літаратура

• Чалавек і грамадства: Энцыклапедычны даведнік. Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 1998. ISBN 985-11-0108-7

Спасылкі

• Immigration and Labor: The Economic Aspects of European Immigration to the United States, (англ.) (Нью-Ёрк, 1912)