Бако і фано

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

Бако і фано (ад арабскага: бако — багацце, стабільнасць і фано — страта, тленнасць) — паняцце, якое было распаўсюджана ў сярэднявечнай усходняй філасофіі. Выкарыстоўвалася для абазначэння бясконцасці і яе антоніма. У ісламе бако адна з якасцяў Алаха. У гэтым паняцці бако ўяўляў і аб'ядноўваў усе станоўчыя якасці, якія маглі існаваць у свеце. Фано азначаў і атаясамліваў барацьбу з усімі адмоўнымі якасцямі і тым самым збліжэнне з Алахам. У філасофіі суфізм, чалавек спазнаў усе грані праўдзівасці і велічнасці Алаха называўся Фано філох. Па гэтаму паняццю, той чалавек назаўжды забываў усю тленнасць гэтага свету. Вядомы сярэднеазіяцкі тюркскі паэт, філосаф суфійскага напрамку, дзяржаўны дзеяч цімурыдскага Харасана — Алішэр Наваі выкарыстаў слова фано як адзін з сваіх псеўданімаў — Фаній або Фані[1].

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]

  1. {{{загаловак}}}. — 2000.
Wiki letter w.svg На гэты артыкул не спасылаюцца іншыя артыкулы Вікіпедыі,
калі ласка, карыстайцеся падказкай і пастаўце спасылкі ў адпаведнасці з прынятымі рэкамендацыямі.