Вялікая Сельджукская імперыя

Гістарычная дзяржава
Вялікая Сельджукская імперыя
перс.: دولت سلجوقیان
Сцяг
Вялікая Сельджукская імперыя ў час свайго росквіту (1092) пасля смерці Маліка Шаха I
1037 — 1194
Сталіца	Нішапур (1037–1043) Рэй (1043–1051) Ісфахан (1051–1118) Хамадан, Заходняя сталіца (1118–1194) Мерв, Усходняя сталіца (1118–1153)
Мова(ы)	персідская
Афіцыйная мова	персідская, арабская і Proto-Oghuz[d]
Рэлігія	суніты і іслам
Грашовая адзінка	дынар
Плошча	3 900 000 км² (1080)[…]
Форма кіравання	Манархія
Султан
• 1037–1063	Тагрул-бек (першы)
• 1174 – 1194	Тагрул III (апошні)
Гісторыя
• 1037	Тагрул-бек стварыў дзяржаўную сістэму
• 1194	Заваявана дзяржавай харэзмшахаў
Медыяфайлы на Вікісховішчы

Вялікая Сельджукская імперыя — сярэдневяковая цюрка-персідская імперыя, якая з’явілася пасля аб’яднання плямёнаў канлаў і агузаў. Сельджукская імперыя займала вялікую плошчу ад Гіндукуша да Усходняй Анатоліі і ад Цэнтральнай Азіі да Персідскага заліва. З сваіх родных зямель у раёне Аральскага мора Сельджукі прасунуліся далей у Харасан і ў мацерыковую частку Персіі, пасля чаго заваявалі Усходнюю Анатолію.