Генічаскае возера

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Генічаскае возера
укр.: Генічеське озеро
Каардынаты: 46°03′49″ пн. ш. 34°45′37″ у. д.HGЯO
Краіна Flag of Ukraine.svg Украіна
Рэгіён Херсонская вобласць
Вышыня над узроўнем мора -1.5 м
Даўжыня 4.9 км
Шырыня 2.9 км
Плошча 9.2 км²
Найбольшая глыбіня 0.6 м
Тып мінералізацыі салёнае
Плошча вадазбору 19.2 км²
Генічаскае возера (Украіна)
Генічаскае возера
Генічаскае возера
Генічаскае возера (Крым)
Генічаскае возера
Генічаскае возера

Гені́часкае во́зера — салёнае возера ў Генічаскім раёне Херсонскай вобласці.

Генічаскае возера размешчана на паўвостраве Сямёнаўскі Кут ў мяжах Арабацкай стрэлкі. Катлавіна возера займае былы заліў Сіваша і ляжыць ніжэй яго ўзроўню. Даўжыня возера — 4,5 км, шырыня — да 2,9 км, плошча — 9,2 км², глыбіня — да 0,5—0,6 м. Берагі высокія (да 7 м), гліністыя. Генічаскае возера жывіцца водамі Сіваша, з якім злучанае каналам.

Салёнасць — да 150 г/л. На дне возера  — цёмна-шэры глей, перакрыты пластом самасаднай солі (штогод здабываюць да 12 тыс. т каменнай солі).

Рэкрэацыя[правіць | правіць зыходнік]

Акрамя прамысловых мэт, возера выкарыстоўваецца ў мэтах рэкрэацыі. Дно возера пакрыта брудам (цёмна-шэры глей пакрыты пластам самасадачнай солі). У перспектыве саляны промысел возера можа стаць аб’ектам зялёнага турызму[1].

Саляны промысел[правіць | правіць зыходнік]

Возера з’яўляецца сыравіннай базай салянай прамысловасці: ва ўсходняй частцы воднага люстэрка возера размешчаны саляны промысел. Здабыча солі вядзецца суб’ектамі гаспадарання ДП Генічаскі солезавод і МПКП «Інтэр-Поўдзень».

У дарэвалюцыйныя часы на возеры былі добра абсталяваныя промыслы. Раней на возеры глаўбераву соль здабывалі менавіта ў зімовы час — вымаражваннем[2]. Да канца XIX стагоддзя здабыча солі прыкметна падае. Максімальная лічба яе гадавой здабычы дасягала 80 тыс. т у год. Па дадзеных на 1885 год на Генічаскім участку здабыта 60 тыс. т солі, на 1887 год — 38,4 тыс. т. У пачатку XXI стагоддзя на солезаводзе здабывалася 20-25 тыс. т солі (у т. л. 16 тыс. т — тэхнічнай) [3].

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Геаграфічная энцыклапедыя Украіны. — Том 1. / Рэдкалегія: А. М. Марыніч (адказны рэдактар) і ін. — К. : «Украінская савецкая энцыклапедыя» імя М. П. Бажана, 1989.