Гранічна дапушчальны выкід

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Гранічна дапушчальны выкід (ГДВ) — параметр, які апісвае колькасць забруджвальнага рэчыва ў адыходзячых газах, якая лічыцца максімальна дапушчальнай да выкіду ў атмасферу ў адзінку часу.

ГДВ усталёўваецца для кожнай крыніцы забруджвання атмасферы (і для кожнай прымешкі, якая выкідаецца гэтай крыніцай) такім чынам, што выкіды шкодных рэчываў ад дадзенай крыніцы і ад сукупнасці крыніц горада ці іншага населенага пункта з улікам перспектывы развіцця прамысловых прадпрыемстваў і рассейвання шкодных рэчываў у атмасферы не ствараюць прыземную канцэнтрацыю, якая перавышае іх ГДКмр.

Асноўныя значэнні ГДВ — максімальныя разавыя — усталёўваюцца пры ўмове поўнай нагрузкі тэхналагічнага і газаачышчальнага абсталявання і іх звычайнага рэжыму работы і не павінны перавышацца ва ўсякі 20-хвілінны адрэзак часу. Нароўні з максімальнымі разавымі (кантрольнымі) значэннямі ГДВ (г/з), усталёўваюцца вытворныя ад іх гадавыя значэнні ГДВг (т/г), для асобных крыніц і прадпрыемства ў цэлым з улікам часавай нераўнамернасці выкідаў, у тым ліку за кошт планавага рамонту тэхналагічнага і газаачышчальнага абсталявання.

Калі значэнні ГДВ па прычынах аб'ектыўнага характару не могуць быць дасягнуты, для такіх прадпрыемстваў усталёўваюцца значэнні часова ўзгодненых выкідаў шкодных рэчываў (ЧУВ) і ўводзіцца паэтапнае зніжэнне паказчыкаў выкідаў шкодных рэчываў да значэнняў, якія забяспечваюць выкананне ГДВ.