Гунар Гунарсан

Гунар Гунарсан
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння	18 мая 1889(1889-05-18)[…]
Месца нараджэння	Fljótsdalshreppur[d], Эйсцюрланд[d], Ісландыя
Дата смерці	21 лістапада 1975(1975-11-21)[…] (86 гадоў)
Месца смерці	Рэйк’явік, Рейк’явікурбарг[d], Хёвюдбаргарсвайдыд[d], Ісландыя
Грамадзянства	Ісландыя
Альма-матар	Askov Højskole[d] (1909)
Прафесійная дзейнасць
Род дзейнасці	пісьменнік, раманіст, паэт, перакладчык
Грамадская дзейнасць
Член у	Eutiner Dichterkreis[d]
Медыяфайлы на Вікісховішчы

Гу́нар Гу́нарсан (ісл.: Gunnar Gunnarsson; 18 мая 1889, Вальцьоўфстадур — 21 лістапада 1975) — ісландскі пісьменнік.

Пісаў на ісландскай і дацкай мовах. Прадстаўнік неарамантызму ў ісландскай літаратуры. У 18 гадоў з’ехаў у Данію (вярнуўся ў 1939), дзе ў 1912-14 апублікаваў першы раман «Гісторыя роду з Борга». Падчас 1-й сусветнай вайны 1914-18 Гунарсан імкнуўся выратаваць сваю веру ў «дабро» і «чалавечнасць» (раманы «Адрынутыя», 1916, «Дабрашчасныя ўбогія духам», 1920). Жыццё без прыўкрасаў, блізкасаць да прыроды, — адзіная абарона ад супярэчнасцей эпохі — такая ідэя 5-томнага аўтабіяграфічнага рамана Гунарсана «Царква на гары» (1923-28). Гунарсан — аўтар цыкла раманаў на гістарычныя тэмы: «Пабрацімы» (1918), «Чорная птушка» (1929), «Ёўн Арасан» (1930), «Віківакі» (1932), «Смутак пустыні» (1940), «Памінальная імша» (1952) і інш. У 1954 напісаў псіхалагічную аповесць пра рыбакоў «Саната мора».