Дзмітрый Валяр’янавіч Знабішын

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Дзмітрый Валяр’янавіч Знабішын
Дата нараджэння: 10 жніўня 1844(1844-08-10)
Месца нараджэння:
Дата смерці: 1914
Месца смерці:
Альма-матар:
Commons-logo.svg Дзмітрый Валяр’янавіч Знабішын на Вікісховішчы

Дзмітрый Валяр’янавіч Знабішын (10 жніўня 1844 — ?) — грамадзянскі інжынер, архітэктар[1].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся 10 жніўня 1844 года[1].

Па заканчэнні курса ў 2-й Санкт-Пецярбургскай гімназіі(руск.) бел., паступіў у 1863 годзе ў Пецярбургскае будаўнічае вучылішча, Выпушчаны ў 1868 годзе архітэктарскім памочнікам з чынам XII класа, і адразу прылічаны да Міністэрства ўнутраных спраў з адкамандзіраваннем для заняткаў у Галоўнае таварыства расійскіх чыгунак(руск.) бел.[1]. Разам з тым прызначаны памочнікам начальніка 4-га ўчастка Мікалаеўскай чыгункі[1].

У 1871 годзе Д. Знабішын быў пераведзены ў цэнтральнае ўпраўленне таго ж таварыства кантралёрам па службе рамонта шляху і будынкаў Мікалаеўскай, Варшаўскай і Ніжагародскай(руск.) бел. ліній, дзе складаўся па 1880 год[1].

Званнем інжынер-архітэктара Д. Злабішын ганараваны ў 1871 годзе за прадстаўленыя ў Савеце вучылішча працы[1].

У кастрычніку 1880 года Д. Знабішын паступіў на дзяржаўную службу і заняў пасаду малодшага архітэктара варонежскага губернскага праўлення[2]. З 1882 года ганаровы член губернскага апякунства аб дзіцячых прытулках[2].

У кастрычніку 1884 года пераведзены на такую ж пасаду ў мінскае губернскае праўленне, куды выехаў у чэрвені таго ж года[2], у Мінску служыў прынамсі да 1892 года. Акрамя гэтага Д. Знабішын выконваў абавязкі дырэктара мінскага губернскага апякунскага аб турмах камітэту і ганаровага члена мінскага губернскага апякунства аб дзіцячых прытулках[1].

Пазней займаў пасаду Омскага губернскага інжынера[2].

Сям’я[правіць | правіць зыходнік]

10 лютага 1884 года ў дамовай царкве дысцыплінарнага батальёна ў Варонежы Д. Знабішын абвянчаўся з дачкой купца Настассяй Іванаўнай Саўчанкавай[2].

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Гасцініца «Мачыз» (злева) у канцы XIX ст.
Будынак паштова-тэлеграфнай канторы ў Мінску

Зноскі

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 Барановский Г. В. Юбилейный сборник сведений о деятельности бывших воспитанников Института гражданских инженеров (Строительного училища) 1842—1892. С. 126
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 2,9 Знобишин Дмитрий Валерианович (руск.) 
  3. Дом А. Шагина (Санкт-Петербург) (руск.) 
  4. Доходный дом И. Л. Тузова (руск.) 
  5. ЦДГА Санкт-Пецярбурга. ф. 513. воп. 102. спр. 5043. 18 л.
  6. Производственные сооружения табачной фабрики А. Н. Богданова (руск.) 
  7. Архитекторы-строители Санкт-Петербурга середины XIX — начала XX века. Под общ. ред. Б. М. Кирикова. — СПб. Пилигрим, 1996. С. 138
  8. у Юбілейным зборніку падаецца як «Бани Грицкова», але ў краязнаўчай «мясцовай» літаратуры згадваюцца ўладальнікі бань на р. Варонеж Аляксандр і Васіль Граўцовы (рус. Гревцовы)
  9. Крыловка. Церковь Казанской иконы Божией Матери (руск.) 
  10. Карачун. Церковь Владимирской иконы Божией Матери (руск.) 
  11. Шишовка. Церковь Николая Чудотворца (руск.) 
  12. Бутурлиновка. Церковь Феодосия Печерского (руск.) 
  13. Подосиновка. Церковь Спаса Преображения (руск.) 
  14. Пыховка. Церковь Троицы Живоначальной (руск.) 
  15. Серяково. Церковь Иоанна Предтечи (руск.) 
  16. Петропавловка. Церковь Петра и Павла (руск.) 
  17. Бычок. Церковь Василия Великого (руск.) 
  18. Дедовка. Церковь Троицы Живоначальной (руск.) 
  19. Журавка. Церковь Сретения Господня (руск.) 
  20. Поповка. Церковь Сретения Владимирской иконы Божией Матери (руск.) 
  21. Приречное. Церковь Луки Евангелиста (руск.) 
  22. Петровка. Церковь Александра Невского (руск.) 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]