Дом Рафаілавіча

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Славутасць
Дом Рафаілавіча
руск.: Дом Рафаиловича
Rafailovich Taganrog 01.jpg
Каардынаты: 47°12′42″ пн. ш. 38°55′56″ у. д. / 47.211667° пн. ш. 38.932222° у. д. (G) (O) (Я)47°12′42″ пн. ш. 38°55′56″ у. д. / 47.211667° пн. ш. 38.932222° у. д. (G) (O) (Я)
Краіна Расія
Горад Таганрог, вул. Фрунзэ, 20
Тып будынка Асабняк
Архітэктурны стыль Эклектыка
Дата пабудовы 1860-я
Герб Расіі Культурная спадчына Расійскай Федэрацыі, аб'ект № 6101266000аб'ект № 6101266000

Дом Рафаілавіча — старажытны асабняк у Таганрогу (вул. Фрунзэ, 20). Знаходзіцца паміж Домам Караспасава і Домам Драсі. Помнік архітэктуры 1860-х гадоў, уваходзіць у лік аб'ектаў культурнай спадчыны Расійскай Федэрацыі пад кодам 6101266000. Лічыцца адным з самых прыгожых асабнякоў старога Таганрога[1][2].

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Дом па адрасе вул. Мікалаеўская, 22[3] быў пабудаваны ў 1860-х гадах[4].

У першыя гады, як і дом пад нумарам 18 у сённяшняй нумарацыі, прыналежаў спачатку купцу Міхалу Караспасаву, потым турэцка-падданаму Панаш Канстанцінідзі[5].

У канцы 1880-х гадоў будынак набыла жонка аўстрыйска-падданага Кацярына Антонаўна[5]. Яе муж Мікалай Іванавіч Рафаілавіч (18501912), купец 2-й гільдыі, раптоўна сканаў 9 студзеня 1912 года на 62 годзе жыцця. Дачка Мікалая Іванавіча Зінаіда, 18-летняя красуня, па патрабаванні бацькі заручылася і абвянчалася з 54-летнім Мікалаем Мікалаевічам Алафузавым, шлюб з якім, аднак, аказаўся недаўгавечным і быў скасаваны[5]. Разам са сваім другім мужам Максімавым, сынам багатага растоўскага капіталіста, Зінаіда з'ехала за мяжу з мэтай пабываць у Францыі і пабачыць яе сталіцу. У 1895 годзе яе другой муж пасля смерці бацькі П. Р. Максімава атрымаў па спадчыне 65 тысяч рублёў. У сувязі з Кастрычніцкай рэвалюцыяй Зінаіда і яе муж у Расію больш не вярнуліся[5]. У Мікалая Іванавіча Рафаілавіча вазніцай працаваў Аляксандр Міхайлавіч Недадаеў, які жыў разам са сваёй сямігадовай дачкой Анастасіяй у цокальным паверсе гаспадарскага дома. Яе Мікалай Іванавіч уладкаваў у жаночую гімназію, па сканчэнню якой яна працавала ў яго сакратаром-машыністкай[5].

У 1890 годзе, паводле «Вопісу і ацэнкі нерухомых маёмасцяў г. Таганрога для раскладкі дзяржаўнага падатку і іншых збораў на 1890 год», гэты дом прыналежаў турэцка-падданаму Панаі Канстанцінідзі і ацэньваўся ў 1600 рублёў[3].

У 1919 годзе, падчас знаходжання ў Таганрогу Стаўкі Галоўнакамандуючага Узброенымі Сіламі Поўдня Расіі А. І. Дзянікіна (з 8 жніўня па 27 снежня 1919 года), у доме Рафаілавіча жыў начальнік французскай вайсковай місіі генерал Шарль Манжэн[6]. З 1920 па 1924 год у доме быў размешчаны палітаддзел Конупраформа (фармаванне частак Першай коннай арміі), рэдакцыя газеты «Лісток чырвонаармейца», штаб частак асаблівага прызначэння, якія змагаліся з бандытызмам і займаліся зборам харчовага падатку з насельніцтва блізкіх вёсак і сёл[5][6][7]. З 1925 года — жылы дом[6].

У 1925 годзе ў Таганрогу была праведзена ўсеагульная «муніцыпалізацыя» прыватных дамоў, што мелі агульную плошчу звыш 100 кв. м. Былым уладальнікам або падавалася невялікае памяшканне ў былым уласным доме, або іх перасялялі ў іншыя кватэры. У рамках гэтай «муніцыпалізацыі» ў 1925 годзе асабняк Рафаілавіча быў падзелены на камунальныя кватэры. Без належнага догляду ён хутка страціў сваё вонкавае і ўнутранае хараство. Фасад мае патрэбу ў складаным рэстаўрацыйным рамонце[8].

Галерэя[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Григорян М. Е., Решетников В. К. Таганрог. История архитектуры и градостроительства конца XVII — начала XX века. — Ростов н/Д: Омега-Принт, 2013. — С. 236-237.
  2. Лоханкин В. Дом, который построил кто? // Новая таганрогская газета. — 2012. — 17 марта.
  3. 3,0 3,1 Опись и оценка недвижимых имуществ г. Таганрога для раскладки государственного налога и других сборов на 1890 год. — Таганрог: Тип. А. М. Миронова, 1890. — С. 15.
  4. Седова Н. Таганрог. — М.: Научный мир, 2008. — 40 с. — ISBN 978-5-91522-036-1.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 Гаврюшкин О. П. Мари Вальяно и другие (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: МИКМ, 2001. — 544 с.
  6. 6,0 6,1 6,2 Киричек М. С. Рафаиловича дом // Таганрог. Энциклопедия. — Таганрог: Антон, 2008. — С. 600. — ISBN 978-5-88040-064-5.
  7. Андреенко С. А. Таганрог. Познавательное путешествие по легендам и былям старого города. — Таганрог: Антон, 2004. — С. 48. — ISBN 5-88040-029-8/
  8. Борзенко В. Боль и гордость старого Таганрога // АиФ на Дону. — 2008. — 26 марта.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]