Завіхранасць

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Завіхранасць — уласцівасць руху вадкасці або газу, пры якім у асяроддзі існуюць «віхры» — элементы аб'ёму, якія верцяцца. Колькаснай мерай завіхранасці служыць ротар скорасці ; ω называюць псеўдавектарам віхра або проста завіхранасцю. Рух з ненулявой завіхранасцю называецца віхравым рухам, у адрозненне ад патэнцыяльнага.

Эквівалентнай мерай завіхранасці, больш зручнай у тэарэтычных пабудовах, з'яўляецца антысіметрычная частка тэнзара градыента скорасці . У дэкартавых каардынатах ,, сувязь кампанент вектара і тэнзара даецца выразамі

У вязкай вадкасці адбываецца выроўніванне — дыфузія лакалізаваных завіхранасцей, прычым ролю каэфіцыента дыфузіі іграе кінематычная вязкасць вадкасці . Эвалюцыя завіхранасці вызначаецца ўраўненнем

Завіхранасць звязана з функцыяй току праз аператар Лапласа:

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Кочин Н. Е., Кибель И. А., Розе Н. В. Теоретическая гидромеханика. 6 изд., ч.1. — М., 1963 г.;
  • Седов Л. И. Механика сплошной среды, т.1-2, 4 изд. — М., 1983-84;
  • Бэтчелор Дж. Введение в динамику жидкости, пер. с англ. — М., 1973


Wiki letter w.svg На гэты артыкул не спасылаюцца іншыя артыкулы Вікіпедыі,
калі ласка, карыстайцеся падказкай і пастаўце спасылкі ў адпаведнасці з прынятымі рэкамендацыямі.