Каралінскія астравы

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Каралінскія астравы
англ. Caroline Islands, ісп. Carolinas Islas
Colonia Sunset.jpg
Заход сонца на востраве Яп
Характарыстыкі
Найбуйнейшы востраўвостраў Панпеі 
Агульная плошча1 190 км²
Насельніцтва126 075 чал. (2000)
Шчыльнасць насельніцтва105,95 чал./км²
Размяшчэнне
06°03′ пн. ш. 147°05′ у. д.HGЯO
АкваторыяЦіхі акіян
Краіна
Каралінскія астравы (Ціхі акіян)
Каралінскія астравы
Каралінскія астравы
Лагатып Вікісховішча Аўдыё, фота і відэа на Вікісховішчы

Каралінскія астравы (англ.: Caroline Islands, ісп.: Carolinas Islas; названы ад імя іспанскага караля Карла II) — архіпелаг у заходняй частцы Ціхага акіяна, у Мікранезіі. Пасля здабыцця незалежнасці ад ЗША на астравах архіпелага ўтварылася дзве дзяржавы: Федэратыўныя Штаты Мікранезіі і Палаў.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Да моманту пачатку каланізацыі астравоў еўрапейцамі мясцовае насельніцтва знаходзілася на стадыі распаду першабытнаабшчыннага ладу. Грамадства дзяліліся на шэраг нераўнапраўных па свайму становішчу сацыяльных груп. На некаторых астраўных групах паўсталі буйныя тэрытарыяльныя аб'яднанні, хоць дзяржавы яшчэ створаны не былі.

Каралінскія астравы былі адкрытыя ў 1527 годзе іспанскім мараплаўцам Сааведра (па іншай версіі іх адкрыў разам з Маршалавымі ў 1526 Саласар).

Геаграфія[правіць | правіць зыходнік]

Архіпелаг складаецца з 936 асобных або сабраных у групы вулканічных астравоў і атолаў, размешчаных паміж 1-10 ° з. ш. і 131-163 ° у. д. Плошча сушы каля 1320 км². Буйныя групы і астравы: Палау (Бабелтуап, 391 км²), Яп (100 км²) - заходняя група; астравы Сенявіна (востраў Панпеі, 334 км²), Трук (100 км²), Кусаіе (110 км²) - усходняя група.

Усе буйныя астравы вулканічнага паходжання (вышыня да 791 м), акружаны каралавымі рыфамі. Астравы заходняй групы адносяцца да сістэмы астраўных дуг і адчуваюць павольны ўстойлівы ўздым; астравы ўсходняй групы сфарміраваны на акіянічным ложы. Радовішчы фасфатаў арганічнага паходжання. Клімат экватарыяльны і субэкватарыяльны. Ападкаў ад 2250 мм да 3000-4500 і 6000 мм (у гарах вострава Кусаіе) у год.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • БЭ ў 18 тамах., Т.8. Мн., 1999, С.52