Касцёл Святога Яна Евангеліста і кляштар піяраў (Любэшыў)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Касцёл
Касцёл Святога Яна Евангеліста і кляштар піяраў
Lubiašoŭ, Pijarski. Любяшоў, Піярскі (1800).jpg
51°45′49,90″ пн. ш. 25°30′41,40″ у. д.HGЯO
Краіна Украіна
Гарадскі пасёлак Любэшыў
Канфесія Рымска-каталіцкая царква
Лагатып Вікісховішча Касцёл Святога Яна Евангеліста і кляштар піяраў на Вікісховішчы

Касцёл Святога Яна Евангеліста і кляштар піяраў — колішні каталіцкі культавы комплекс у гарадскім пасёлку Любэшыў, Украіна.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

У 1686 годзе вялікі маршалак літоўскі граф Ян Караль Дольскі заснаваў калегіум айцоў піяраў.

Згодна з даследваннямі Р. М. Шарацюка, будаўніцтва першага драўлянага касцёла ў гонар святога Апостала Яна Евангелiста пачалося 10 красавіка 1689 года Антоніем Машынскiм. Унутры яго размяшчаліся пяць алтароў.

У 1745 годзе пачалося будаўніцтва мураванага касцёла піяраў, якое працягвалася да 1762 года. Папа Рымскі асабіста кантраляваў гэтае будаўніцтва, паколькі ў Любяшове амаль 20 гадоў знаходзілася рэзідэнцыя яго нунцыя.

Касцёл i кляштарныя пабудовы моцна пацярпелi падчас падзей Першай сусветнай вайны. У міжваенны перыяд на тэрыторыі Польшчы праводзіліся маштабныя працы па рэстаўрацыі архітэктурных помнікаў.

У савецкія часы ён быў зруйнаваны. Уладамі было прынята рашэнне не аднаўляць яго, а цалкам знесці, што i адбылося 17 ліпеня 1969 года.

Архітэктура[правіць | правіць зыходнік]

У плане любяшоўскі Касцёл Святога Яна Евангеліста ўяўляў сабой крыж, меў па баках дзве капліцы і чатыры франтоны, кожны з якіх завяршаўся вялікім жалезным крыжам.

На першых вядомых фота Любяшова (1910—1914), дзе будынкi зафiксаваны яшчэ без атрыманых падчас вайны пашкоджанняў, касцёл ужо быў без вежаў i некаторага зафiксаванага на абмерным чарцяжы дэкору. Калi вежы былi разабраны (i цi былi ўвогуле дабудаваны) — невядома.

Перад касцёлам знаходзіліся дзве каменныя калоны, на якіх стаялі каменныя фігуры Маці Божай (ласкавай) і Іосіфа (Абручніка). Побач знаходзілася драўляная званіца, у якой было чатыры званы: самы вялікі звон меў вагу 1677 фунтаў, сярэдні-300, менш-206 і самы маленькі — усяго 60[1].

Зноскі