Леанід Ціханавіч Левін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Леанід Ціханавіч Левін
Дата нараджэння 1869
Месца нараджэння
Дата смерці 1944
Месца смерці
Месца пахавання
Грамадзянства
Род дзейнасці урач
Навуковая сфера отарыналарынгалогія
Месца працы
Альма-матар
Узнагароды
заслужаны дзеяч навукі РСФСР

Леанід Ціханавіч Левін (Леон Танхелевіч) (1869, Высока-Літоўск Гродзенскай губерні — 1944, Ташкент) — савецкі отарыналарынголаг. Доктар медыцыны (1902), Заслужаны дзеяч навукі РСФСР (1935).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

У 1894 скончыў медыцынскі факультэт Кіеўскага ўніверсітэта. У 1896—1901 гадах знаходзіўся на ўдасканаленні за мяжой, затым быў асістэнтам, а з 1908 года — дацэнтам клінічнага інстытута ўдасканалення ўрачоў у Пецярбургу. У 1902 абараніў доктарскую дысертацыю пра змены слыхавога органа пры дыфтэрыі.

З 1914 — прафесар Псіханеўралагічнага інстытута(руск.) бел..

З 1917 — загадчык кафедры отарыналарынгалогіі Ленінградскага інстытута ўдасканалення ўрачоў(руск.) бел., дзе працаваў да канца жыцця.

Падчас Вялікай Айчыннай вайны, з 1941 года, у складзе Інстытута знаходзіўся ў эвакуацыі ў Ташкенце.

Раптоўна памёр у 1944 годзе ў Ташкенце пасля выступу ў якасці афіцыйнага апанента на абароне дысертацыі.

Пахаваны на Сестрарэцкіх могілках[1].

Навуковая дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Апублікаваў больш за 60 навуковых прац. Ім распрацаваны арыгінальны метад агульнаполасцевай радыкальнай аперацыі вуха, мадыфікаваны спосаб выкрыцця лабірынта і прапанаваны шэраг інструментаў для выканання гэтых аперацый.

Стварыў капітальнае 3-томнае кіраўніцтва па хірургічным хваробам вуха; яно вытрымала некалькі выданняў (1928, 1936—1937, 1948).

Стварыў школу отарыналарынголагаў пераважна хірургічнага кірунку.

Па ініцыятыве Левіна было створана Пецярбургскае оталарынгалагічнае таварыства (1906). Ім быў арганізаваны навуковы часопіс « Штомесячнік Вушных, насавых і гарлавых хвароб», пераназваны пазней у «Рускую отарыналарынгалогію».

Навуковыя працы
  • «Аб стане слыхавога органа пры дыфтэрыі» (1902)
  • «Аб выбары спосабу лячэння пры вострым танзілагенным сэпсісе» 1935)
  • «Хірургічныя хваробы вуха і іх аператыўнае лячэнне» кнігі 1-2 (1936—1937).

Імя Левіна было прысвоена клініцы отарыналарынголагаў {{нп3|Санкт-Пецярбургская медыцынская акадэмія паслядыпломнай адукацыі|Ленінградскага інстытута ўдасканалення ўрачоў|ru|Санкт-Петербургская медицинская академия последипломного образования}} (рэарганізаваны ў 2011 годзе).

Зноскі

  1. Петербургский некрополь. Архівавана з першакрыніцы 9 красавіка 2015.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]