Механіка разбурэнняў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку

Механіка разбурэнняў — раздзел механікі, які вывучае распаўсюджванне расколін ў матэрыялах. У раздзеле прымяняюцца метады аналітычнай механікі цвёрдых цел для вылічэння рухаючай сілы прыкладзенай да расколіны, а таксама метады эксперыментальнай механікі цвёрдых цел для вызначэння ступені супраціву матэрыяла да пашкоджання.

У сучасным матэрыялазнаўстве механіка разбурэнняў прымае важную ролю ў паляпшэнні тэхнічных характарыстык механічных кампанентаў. У механіцы разбурэнняў, тэорыі пругкасці і пластычнасці прымяняюцца пры аналізе крышталеграфічных дэфектаў, назіраных у матэрыялах, для прагназавання макраскапічных механічных пашкоджанняў цел. Фрактаграфія цесна ўзаемадзейнічае з механікай разбурэнняў пры выяўленні і вывучэнні прычын пашкоджванняў, а таксама для падцверджання тэарэтычных прагнозаў пашкоджанняў на практыцы.

Мэты[правіць | правіць зыходнік]

Знешнія і ўнутраныя расколіны, якія з'яўляюцца ў працэсе вырабу, знаходзяцца ва ўсіх металічных структурах, але не ўсе падобныя праломы становяцца нестабільнымі пры эксплуатацыі матэрыялу. У механіцы разбурэнняў, праломы і расколіны аналізуюцца для выяўлення стабільных (тых, што не разрастаюцца), і тых, якія могуць распаўсюдзіцца і прывесці да пашкоджання структуры. Гарантыя бяспечнай эксплуатацыі матэрыялу, незалежна ад прыроджаных дэфектаў, дасягаецца праз аналіз ўстойлівасці да пашкоджанняў.[1][2]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]