Міхаіл Сяргеевіч Вашчынін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Міхаіл Сяргеевіч Вашчынін
Михаил Сергеевич Вощинин.jpg
Дата нараджэння: 1846
Месца нараджэння:
Дата смерці: 1894
Альма-матар:
Commons-logo.svg Міхаіл Сяргеевіч Вашчынін на Вікісховішчы

Міхаіл Сяргеевіч Вашчынін (1846[1], Курск[2] — 1894) — грамадзянскі інжынер[1], архітэктар.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Паходзіў са старадаўняга роду курскіх дваран, нарадзіўся ў Курску[2].

Адукацыя[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў 1846 годзе. Пачатковую адукацыю атрымаў у Курскай гімназіі(руск.) бел., пасля чаго ў 1867-72 вучыўся ў Пецярбургскім Будаўнічым вучылішчы, якое скончыў па першым разрадзе[1].

Прафесійная дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Пасля заканчэння вучылішча М. Вашчынін быў прыкамандзіраваны да Тэхніка-Будаўнічага камітэта Міністэрства ўнутраных спраў Расійскай імперыі з адлічэннем у распараджэнне таварыства севастопальскай чыгункі, якая будавалася ў той час, а ў канчы 1873 года пераведзены на растова-ўладзікаўказскую чыгунку, дзе яму даручылі вытворчасць саманных пабудоў[1]. У 1875-78 гадах удзельнічаў у збудаванні станцыённых будынкаў[2] і мастоў на ўральскай горназаводскай чыгункі: тут ім, між іншым, пабудаваны вакзал 1-га класа ў г. Пярмі. У 1878 годзе паступіў на дзяржаўную службу малодшым інжынерам будаўнічага аддзялення ў Магілёве і разам з тым на працягу шасці гадоў выконваў абавязкі гарадскога архітэктара[1]. З 1885 года М. Вашчынін займаў пасаду губернскага інжынера ў Віцебску і прымаў дзейны ўдзел ва ўсіх падуладных будаўнічаму аддзяленню тэхнічных працах[1].

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

У 1878 годзе ў Магілёўскай губерні збудаваў пяць мураваных цэркваў, з якіх адна на месцы стаянкі Пятра I у г. Чавусах, у час барацьбы са шведамі[1]. Акрамя гэтага трохпавярховы мураваны будынак для паралельных класаў і кватэры начальніка жаночай гімназіі, двухпавярховы драўляны будынак гарадскога вучылішча і рамеснай школы, з домам пры іх для наглядчыка, гаспадарчыя пабудовы для воінскага абозу і запасныя вайсковыя крамы і парахавы пограб[1].

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Е. В. Холодова Лит.: В. Щербаченко. И другие курские зодчие. Городские известия. № 10 — 11 от 23.01.1993

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]