Рацніча

Рацніча
	Вёска
Рацніча
	літ.: Ratnyčia
	; Касцёл
	54°00′00″ пн. ш. 24°01′00″ у. д.HGЯO
Краіна	Літва
Павет	Алітускі
Самакіраванне	Друскінінкайскае
Гісторыя і геаграфія
Ранейшыя назвы	Ротніца
Часавы пояс	UTC+2, летам UTC+3
Насельніцтва
Насельніцтва	560 чал. (1970);
Паказаць/схаваць карты
	; Рацніча
	Медыяфайлы на Вікісховішчы

Рацніча^[1] (літ.: Ratnyčia, традыцыйная беларуская назва — Ротніца) — вёска ў Друскінінкайскім самакіраванні Алітускага павета Літвы. Уваходзіць у склад горада Друскінінкая. Размешчана пры ўтоку ракі Рацніча (Ратнічанкі) у Нямунас, ва ўсходняй частцы горада.

Гісторыя

Вялікае Княства Літоўскае

Упершыню Ротніца ўпамінаецца ў XVII стагоддзі. У гэты час яна ўваходзіла ў склад Троцкага павета Троцкага ваяводства.

У 1762 годзе з фундацыі Лявона Сапегі ў Ротніцы быў пабудаваны касцёл.

Пад уладай Расійскай імперыі

У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Ротніца апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Троцкім павеце Віленскай губерні.

На 1866 год у Ротніцы было 44 будынкі.

Мястэчка на малюнках Напалеона Орды
Рака Ратнічанка, 1868 г.
Рака Ратнічанка
Магіла Яна Чачота
Магіла Яна Чачота

Найноўшы час

У Першую сусветную вайну з верасня 1915 года да канца 1918 года Ротніца акупавана германскімі войскамі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі^[2]. 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі ўвайшла ў склад Беларускай ССР^[3]. У 1920 годзе Ротніца апынулася ў складзе Сярэдняй Літвы, у 1922 годзе — у складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі.

Пасля заняцця тэрыторыі ў выніку паходу ў Заходнюю Беларусь у верасні 1939 года ўлады СССР перадалі мястэчка Літве. У чэрвені 1941—1944 гадах Ротніца знаходзілася пад акупацыяй Трэцяга Рэйха.

Насельніцтва

XIX стагоддзе: 1866 год — 217 чал., з 46 каталікоў і 171 іўдзей^[4]
XX стагоддзе: 1970 год — 560 чал.

Славутасці

Касцёл Святога Барталамея Апостала (1910)
Магіла Яна Чачота (1847)
Могілкі іўдзейскія

Зноскі

↑ Напісанне ў адпаведнасці з ТКП 187-2009 (03150) «Спосабы і правілы перадачы геаграфічных назваў і тэрмінаў Літоўскай Рэспублікі на беларускую мову»
↑ Вялікі гістарычны атлас Беларусі : у 4 т. / Дзяржаўны камітэт па маёмасці Рэспублікі Беларусь, Рэспубліканскае унітарнае прадпрыемства «Белкартаграфія»; рэдкалегія: В. Л. Насевіч (галоўны рэдактар) [і інш.]. — Мінск: Белкартаграфія. — Т. 4 / [рэд. В.Л. Насевіч]. — 270 с., іл. с. — ISBN 978-985-508-476-2. С. 19.
↑ 150 пытанняў і адказаў з гісторыі Беларусі / Уклад. Іван Саверчанка, Зміцер Санько. — Вільня: Наша Будучыня, 2002.— 238 с. ISBN 9986-9229-6-1.
↑ Krzywicki J. Rotnica // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom IX: Poźajście — Ruksze (польск.). — Warszawa, 1888. S. 812.

Спасылкі

На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Рацніча
Ротніца на сайце Radzima.org

[1] Напісанне ў адпаведнасці з ТКП 187-2009 (03150) «Спосабы і правілы перадачы геаграфічных назваў і тэрмінаў Літоўскай Рэспублікі на беларускую мову»

[2] Вялікі гістарычны атлас Беларусі : у 4 т. / Дзяржаўны камітэт па маёмасці Рэспублікі Беларусь, Рэспубліканскае унітарнае прадпрыемства «Белкартаграфія»; рэдкалегія: В. Л. Насевіч (галоўны рэдактар) [і інш.]. — Мінск: Белкартаграфія. — Т. 4 / [рэд. В.Л. Насевіч]. — 270 с., іл. с. — ISBN 978-985-508-476-2. С. 19.

[at-3] 150 пытанняў і адказаў з гісторыі Беларусі / Уклад. Іван Саверчанка, Зміцер Санько. — Вільня: Наша Будучыня, 2002.— 238 с. ISBN 9986-9229-6-1.

[4] Krzywicki J. Rotnica // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom IX: Poźajście — Ruksze (польск.). — Warszawa, 1888. S. 812.

[1]

[2]

[3]

[4]