Сармацкае барока

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Фарны касцёл у Навагрудку

Сармацкае барока — разнавіднасць сталага барока, якая атрымала распаўсюджванне на тэрыторыі Рэчы Паспалітай Абодвух Народаў у перыяд сарматызму (сярэдзіна XVII — пачатак XVIII стагоддзя). Асабліва відочны гэты стыль у архітэктуры, манументальным жывапісе і літаратуры. Сармацкае барока было прадуктам масавай шляхецкай культуры эпохі Контррэфармацыі. На першым этапе свайго існавання — у другой палове XVII стагоддзя знаходзілася ў ценю высокага барока, але паступова пачало распаўсюджвацца, і ў пачатку XVIII стагоддзя стала асноўнаю плыняю ў сакральнай архітэктуры.

Крайні кансерватызм ідэалогіі сарматызму адбіўся на знешнім дэкоры будынкаў. Ён становіцца больш строгім і стрыманым. Храмы гэтага перыяду нагадваюць крэпасці (гл., напр., Фарны касцёл у Навагрудку). Адначасова ўнутраны дэкор храмаў уражвае разнастайнасцю дробных пластычных формаў, багаццем алтароў, аздобленых скульптурамі з выкарыстаннем тэхнікі сцюка.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]