Дыега Веласкес
| Дыега Веласкес | |
 Аўтапартрэт |
|
| Імя пры нараджэнні: |
Дыега Радрыгес дэ Сільва Веласкес |
|---|---|
| Дата нараджэння: | |
| Месца нараджэння: | |
| Дата смерці: | |
| Месца смерці: | |
| Грамадзянства: | |
| Жанр: |
партрэтыст |
| Вучоба: |
Франсіска Пачэка (Севілья) |
| Стыль: |
іспанскае барока (залатое стагоддзе) |
| Заступнікі: |
Філіп IV (кароль Іспаніі), граф Аліварэс |
| Уплыў на: |
Хуан Батыста дэль Маса, Хуан дэ Парэха |
 Працы на Вікісховішчы |
|
.svg){kind=small}
Дые́га Радры́гес дэ СІ́ЛЬВА І ВЕЛА́СКЕС (ісп.: Diego Rodríguez de Silva y Velázquez (6 чэрвеня 1599, Севілья — 6 жніўня 1660, Мадрыд), іспанскі мастак.
Змест |
[правіць] Біяграфія
Веласкес нарадзіўся 6 чэрвеня 1599 г у Севільі, Іспанія. Вучыўся жывапісу ў родным горадзе ў Франсіска Эрэра Старэйшага і ў Франсіска Пачэкі (1610—16), на дачцэ якога, Хуане Мірандзе, ён ажаніўся ў 1618 годзе. 3 1623 прыдворны жывапісец Філіла IV.
[правіць] Творчасць
Творчасць Дыега Веласкеса — вяршыня «залатога веку» іспанскага жывапісу. Дэмакратызм і рэалізм творчасці Д. Веласкеса праявіўся ўжо ў ранніх палотнах: «Снеданне» (1617), «Ваданос» (каля 1620). Нават афіцыйныя заказныя партрэты вылучаліся бязлітаснай праўдзівасцю характарыстык і псіхалагічнай глыбінёй: «Філіл IV» (каля 1629 ці 1644), «Герцаг Аліварэс» (каля 1638), «Папа Інакенцій X» (1650). Гуманістычны характар яго творчасці яскрава выявіўся ў партрэтах дзіцячых («Інфант Бальтасар Карлао, 1634—35, «Інфанта Маргарыта», 1659), прыдворных блазнаў («Себасцьян дэ Мора», «Эль Прыма», «Эль Боба з Карыі», 1631—48), рэалістычных («Хуан Матэас», канец 1632, «Дама з веерам», канец 1648, «Хуан Парэха», 1650). У творах на рэлігійныя і міфалагічныя тэмы («Пакланенне вешчуноў», 1617, «Хрыстос у доме Марфы і Марыі», 1622, «Кузня Вулкана», «Вакх», 1630, «Венера перад люстэркам», 1648—49) вобразы святых і міфалагічных багоў Д. Веласкес аб'ядноўваў з грубаватымі зямнымі вобразамі людзей. Яго творы «Здача Брэды», «Меніны» («Фрэйліны», 1656), «Папрадухі» («Міф аб Арахане», 1657) вызначылі ў еўрапейскім мастацтве XVII ст. новы тып шматпланавай карціны з кампазіцыйнымі і святлоценявымі эфектамі, паглыбленым псіхалагізмам. Каларыстыка яго твораў вылучаецца вытанчанымі валёрнымі гармоніямі, святлонасычанасцю.
Творы Д. Веласкеса былі прадметам вывучэння і крыніцай натхнення для Ф. Гоі, Э. Манэ, П. Пікаса.
[правіць] Літаратура
- Буйвал В. Веласкес // БЭ ў 18 т. Т. 4. Мн., 1997.
[правіць] Спасылкі
На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Дыега Веласкес- На artcyclopedia.com
- На wga.hu
 |
Гэта пачатак артыкулу. Вы можаце дапамагчы праекту, выправіўшы і дапоўніўшы яго. |
