Неаархей

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Неаархей — геалагічная эра, частка архейскага эона. Ахоплівае часовы перыяд ад 2,8 да 2,5 мільярда гадоў таму. Гэтыя межы праведзены хранаметрычна (па пэўных момантах часу), а не стратыграфічны (па іншым пластам парод).

Таксама адносіцца да беламорскага цыкла тэктанагенэза, у якім адбывалася фарміраванне сапраўднай кантынентальнай зямной кары. У неаархеі з'явіўся кіслародны фотасінтэз. У самым пачатку наступнай эры, палеапратэразоя, ён стаў прычынай кіслароднай катастрофы.

Жыццё у неаархеі[правіць | правіць зыходнік]

Камандзе французскіх навукоўцаў з Парыжскага Інстытута Геафізікі і Нацыянальнага цэнтра навуковых даследаванняў (НЦНД) Францыі атрымалася выявіць сляды жыцця ў страматалітах, чый узрост складае каля 2,7 млрд гадоў. Выяўлена іх істотнае падабенства па форме са страматалітамі нашага часу.

Гэтыя вапнавыя адклады незвычайнай формы, чымсьці нагадваюць марскую капусту, былі ўтвораны незлічонай калоніяй бактэрый, актыўных у архейскім эоне (ад 4 да 2,5 млрд гадоў назад). Такія выкапні выяўленыя ў Аўстраліі на глыбіні 70 метраў, а таксама ў Паўднёвай Афрыцы.

Выкарыстанне мікраскапічнай і спектраскапічнымі тэхнікі дазволіла вывучыць арганічную матэрыю і мінералы з нетраў скал з дакладнасцю да нанаметраў, што ў тысячы разоў драбней, чым дазвол звычайнага мікраскопа. Пры дапамозе гэтай тэхнікі ўдалося даследаваць сувязі паміж выкапнямі мікраарганізмамі і іх уплыў на жыльных мінеральныя пароды; так, напрыклад, былі знойдзеныя нанакрысталы араганіту ў сучасных страматалітах.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Иорданский Н. Н. Развитие жизни на земле. — М.: Просвещение, 1981.
  • Короновский Н. В., Хаин В. Е., Ясаманов Н. А. Историческая геология : Учебник. — М.: Академия, 2006.
  • Ушаков С. А., Ясаманов Н. А. Дрейф материков и климаты Земли. — М.: Мысль, 1984.
  • Ясаманов Н. А. Древние климаты Земли. — Л.: Гидрометеоиздат, 1985.
  • Ясаманов Н. А. Популярная палеогеография. — М.: Мысль, 1985.