Віктар Мікалаевіч Грашчанкаў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Віктар Мікалаевіч Грашчанкаў
Viktor Gratshenkov.jpg
Дата нараджэння 17 красавіка 1925(1925-04-17)
Месца нараджэння
Дата смерці 27 мая 2005(2005-05-27) (80 гадоў)
Месца пахавання
Грамадзянства
Бацька: Мікалай Іванавіч Грашчанкаў
Род дзейнасці мастацтвазнавец
Навуковая сфера гісторыя мастацтваў[d]
Месца працы
Навуковая ступень доктар мастацтвазнаўства[d]
Альма-матар
Навуковы кіраўнік Віктар Мікітавіч Лазараў
Вядомыя вучні Сяргей Сяргеевіч Бадроў[d], Вера Дзмітрыеўна Дажына[d], Віктар Пятровіч Галавін[d], Аляксей Леанідавіч Растаргуеў[d], Міхаіл Мікалаевіч Сакалоў[d] і Іван Іванавіч Тучкоў[d]
Член у
Узнагароды і прэміі
Mikhail Lomonosov Award

Віктар Мікалаевіч Грашчанкаў (17 красавіка 1925 — 27 мая 2005) — савецкі і расійскі мастацтвазнавец, спецыялізаваўся на мастацтве італьянскага Рэнесансу, праблемах усеагульнай гісторыі мастацтва і метадалогіі мастацтвазнаўства. Доктар мастацтвазнаўства, прафесар, член-карэспандэнт АН СССР, член-карэспандэнт РАН.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Сын прафесара-неўролага М. І. Грашчанкова.

Вучань В. М. Лазарава, скончыў МДУ у 1950 годзе, малодшы навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі мастацтваў АН СССР (1954 па 1960), старшы навуковы супрацоўнік, затым прафесар кафедры МДУ (з 1977), загадчык аддзялення (1960—1985) і кафедры ўсеагульнай гісторыі мастацтва (з 1976, раней кафедра гісторыі замежнага мастацтва) гістарычнага факультэта.

Доктар мастацтвазнаўства (1975, дысертацыя «Партрэт у італьянскім жывапісу ранняга Адраджэння»). Удастоены звання «Заслужаны прафесар МДУ» (1994), член-карэспандэнт РАН (1991; член-карэспандэнт АН СССР з 1987).

Старшыня Камісіі па культуры Адраджэння пры Навуковым савеце РАН па гісторыі сусветнай культуры (з 1988). Лаўрэат прэміі імя М. В. Ламаносава (МДУ, 1995).

Пахаваны ў Маскве на Траякураўскіх могілках[1].

У ацэнцы сучаснікаў[правіць | правіць зыходнік]

Вячаслаў Паўлавіч Шастакоў(руск.) бел. успамінаў[2]:

Гэта была складаная фігура. З аднаго боку, несумнеўны знаўца Рэнесансу, аўтар выдатнай кнігі пра рэнесансны партрэт, якая за апошнія дзесяцігоддзі вытрымала некалькі выданняў. Ён займаўся гістарыяграфіяй Адраджэння і па гэтай тэме чытаў вельмі добрыя лекцыі. З іншага боку, Грашчанкаў быў нецярпімы да людзей, асабліва да сваіх вучняў, якім доўга не даваў выхаду да абароны. Я памятаю, што некаторыя з іх проста галасілі, распавядаючы аб сваіх адносінах са сваім кіраўніком. Грашчанкаў нагадваў мне старажытнагрэчаскага Крона, які пажыраў сваіх дзяцей. Відавочна, ён баяўся канкурэнцыі і не падпускаў да кафедры людзей таленавітых, здольных да самастойнасці.

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • Рисунок мастеров итальянского Возрождения, 1963
  • Антонелло да Мессина и его портреты, 1981
  • Микельанджело: поэзия, письма, суждения современников, 1983
  • Джакомо Кваренги и венецианский неоклассицизм, 1986
  • Портрет в итальянской живописи Раннего Возрождения, 1986
  • История и историки искусства, 2005
  • Рафаэль, 1975

У агульнай складанасці апублікаваў больш за 60 навуковых прац.

Зноскі

  1. Могила В. Н. Гращенкова
  2. Вячеслав Шестаков. А прошлое ясней, ясней, ясней. — СПб.: Нестор-История, 2008. — С. 38.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Головин В. П. К 70-летию Виктора Николаевича Гращенкова // Вопросы искусствознания. VIII. М., 1996.
  • Маркова В. Э. В. Н. Гращенков // Искусство и культура Италии эпохи Возрождения и Просвещения. М., 1997;
  • Дажина В. Д., Ванеян С. С., Головин В. П., Тучков И. И. Homo faber. Портрет историка искусства // Итальянский сборник. М., 2000. Вып. 2.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]