Мікалай Пятровіч Вішнявецкі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Мікалай Пятровіч Вішнявецкі
Вишневецкий Николай Петрович.jpg
Дата нараджэння 1897(1897)
Месца нараджэння г. Магілёў
Дата смерці 1941(1941)
Узнагароды і прэміі Ордэн Чырвонага Сцяга

Мікалай Пятровіч Вішнявецкі (1897, г. Магілёў — 1941, ГУЛАГ) — удзельнік Кастрычніцкай рэвалюцыі ў Петраградзе, адзін з арганізатараў Чырвонай гвардыі. Член КПСС з 1917[1].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Маскоўскую школу прапаршчыкаў ў 1916, Ваенную акадэмію імя Фрунзе. З 1917 па даручэнні ваеннай арганізацыі Петраградскага камітэта РСДРП (б) вёў антываенную прапаганду сярод салдат. За ўдзел у ліпеньскіх падзеях(руск.) бел. 1917 года арыштаваны. Напярэдадні Кастрычніцкага збройнага паўстання старшыня штаба Чырвонай гвардыі Выбаргскага раёна Петраграда(руск.) бел., камісар гвардыі Маскоўскага рэзервовага палка. Пасля перамогі Кастрычніцкай рэвалюцыі камісар Міхайлаўскага артылерыйскага вучылішча(руск.) бел.[1].

У 1918 удзельнік барацьбы з контррэвалюцыйным корпусам Доўбар-Мусніцкага(руск.) бел. і нямецкімі акупантамі, член Вышэйшай ваеннай інспекцыі, член РВС Рэзервовай арміі, з студзені 1919 член РВС Украінскага фронту(руск.) бел.. З лета 1919 г. у 1-й Коннай арміі(руск.) бел., камісар 11-й кавалерыйскай дывізіі(руск.) бел.. У 1930-я на дыпламатычнай працы ў Японіі, затым на камандных пасадах у Чырвонай Арміі.

Арыштаваны ў 1938, асуджаны да зняволення ў канцлагерах. Загінуў у ГУЛАГу. Рэабілітаваны ў 1956 годзе[2][3].

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга[1]. Імя Вішнявецкага Н. П. носіць вуліца ў Магілёве[2][3].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 Вишневецкий Николай Петрович // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 117. — 737 с.
  2. 2,0 2,1 Памяць: Гісторыка-дакументальная хроніка Магілёва. Мн., 1998.
  3. 3,0 3,1 ВІШНЯВЕЦКІ Мікалай Пятровіч

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Корнилович Э. А. Организатор гвардии. — В его кн.: Революцией призванные. Мн., 1980.
  • Памяць: Гісторыка-дакументальная хроніка Магілёва. Мн., 1998.
  • Алексеев М. А., Колпакиди А. И., Кочик В. Я. Энциклопедия военной разведки. 1918—1945 гг. М., 2012, с. 191—192.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]