Мікалай Сямёнавіч Ляскоў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Мікалай Сямёнавіч Ляскоў
Serov Leskov.jpg
Асабістыя звесткі
Псеўданімы М. Стебницкий[1]
Дата нараджэння 4 (16) лютага 1831[2][3][1]
Месца нараджэння
Дата смерці 21 лютага (5 сакавіка) 1895[2][3][1] (64 гады)
Месца смерці
Пахаванне
Грамадзянства
Прафесійная дзейнасць
Род дзейнасці пісьменнік, журналіст, раманіст, драматург, празаік, публіцыст
Жанр раман, аповесць, апавяданне, Скетч і Skaz[d]
Мова твораў руская
Подпіс Nikolai Leskov signature.svg
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы

Мікалай Сямёнавіч Ляскоў (руск.: Никола́й Семёнович Леско́в; 4 [16] лютага 1831, сяло Гарохава, Арлоўская губерня — 21 лютага [5 сакавіка] 1895, Санкт-Пецярбург) — рускі пісьменнік, публіцыст, літаратурны крытык. Доўгі час публікаваўся пад псеўданімам Сцябніцкі.

З 16 гадоў пачаў працаваць чыноўнікам у Арле, затым у Кіеве. Некалькі гадоў быў памочнікам кіраўніка буйнымі маёнткамі, шмат ездзіў па краіне. У 1861 годзе перасяліўся ў Пецярбург. Пісьменніцкую дзейнасць пачаў з артыкулаў і фельетонаў. У 60-я гг. Ляскоў стварае шэраг выдатных рэалістычных апавяданняў і аповесцяў: «Згаслая справа» (1862), «З’едлівы» (1863), «Жыціе адной бабы» (1863), «Лэдзі Макбет Мцэнскага павета» (1865), «Ваяўніца» (1866) і інш., у якіх шырока паказана рускае жыццё. У той жа час адзін з ранніх артыкулаў Ляскова (1862) — пра пецярбургскія пажары — паслужыла пачаткам яго працяглай палемікі з рэвалюцыйнай дэмакратыяй. Апавяданне «Аўцабык» (1863), раманы «Няма куды» (1864; пад псеўданімам М. Сцябніцкі) і «Абыдзены» (1865) скіраваны супраць «новых людзей»; Ляскоў спрабуе даказаць марнасць і беспадстаўнасць намаганняў рэвалюцыйнага лагера, стварае шаржавыя тыпы нігілістаў — у аповесці «Загадкавы чалавек» (1870) і асабліва ў рамане-пасквілі «На нажах» (1870—1871).

Зноскі