Нікалас Мадура

Нікалас Мадура
ісп.: Nicolás Maduro Moros
30-ы генеральны сакратар Руху недалучэння[d] 17 верасня 2016 — 25 кастрычніка 2019
Папярэднік	Хасан Рухані
Пераемнік	Ільхам Аліеў
46-ы прэзідэнт Венесуэлы[d] 5 сакавіка 2013 — 3 студзеня 2026
Папярэднік	Уга Чавес
Пераемнік	Дэлсі Радрыгез
member of the 1999 National Constituent Assembly of Venezuela[d] 1998 — 31 студзеня 2001
часовы прэзідэнт Саюза паўднёваамерыканскіх нацый[d] 23 красавіка 2016 — 21 красавіка 2017
Папярэднік	Табарэ Васкес
Пераемнік	Маўрысіа Макры
віцэ-прэзідэнт Венесуэлы[d] 13 кастрычніка 2012 — 5 сакавіка 2013
Папярэднік	Elías Jaua[d]
Пераемнік	Хорхе Арэаса[d]
старшыня Нацыянальнай асамблеі Венесуэлы[d] 5 студзеня 2005 — 7 жніўня 2006
Папярэднік	Francisco Ameliach[d]
Пераемнік	Сілія Флорэс[d]
міністр замежных спраў Венесуэлы[d] 9 жніўня 2006 — 13 кастрычніка 2012
Папярэднік	Alí Rodríguez Araque[d]
Пераемнік	Elías Jaua[d]
Нараджэнне	23 лістапада 1962(1962-11-23) (63 гады) Каракас, Лібертадор[d], Сталічная акруга[d], Венесуэла
Жонка	Сілія Флорэс[d]
Дзеці	Нікалас Мадура Гуэра[d]
Грамадзянства	Венесуэла
Веравызнанне	Каталіцкая Царква
Партыя	Рух за Пятую рэспубліку[d] (2007) Адзіная сацыялістычная партыя Венесуэлы Revolutionary Bolivarian Movement-200[d] (1997) Liga Socialista de Venezuela[d] (1994)
Дзейнасць	палітычная дзейнасць[d], палітык і state socialism[d]
Аўтограф
Узнагароды	Карумпаваная асоба года[d] (2016)
Медыяфайлы на Вікісховішчы

Нікалас Мадура Морас (ісп.: Nicolás Maduro Moros; нар. 23 лістапада 1962(1962-11-23), Каракас) — венесуэльскі палітычны дзеяч. З 9 жніўня 2006 года міністр замежных спраў Венесуэлы. З кастрычніку 2012 — віцэ-прэзідэнт Венесуэлы, захаваў за сабой пасаду міністра замежных спраў. З 5 сакавіка 2013 да 3 студзеня 2026 года выканаўца абавязкаў Прэзідэнта Венесуэлы.

Біяграфія

Нікалас Мадура пачынаў сваю палітычную кар’еру як кіроўца і неафіцыйны член прафсаюза, які прадстаўляў працоўных каракаскага метро ў 1970-х і 1980-х гадах. У васьмідзясятых ён скончыў ліцэй Авалі і грамадскую сярэднюю школу на захад ад Каракаса. Ён лічыцца адным з заснавальнікаў Руху за V рэспубліку (MVR) і як актывіст, які адыграў важную ролю ў вызваленні Уга Чавеса і прэзідэнцкай кампаніі апошняга ў 1998 годзе.

Пазней ён абіраўся ад ДПР (Руху «Пятая рэспубліка») у венесуэльскую палату дэпутатаў у 1998, у Нацыянальны Устаноўчы сход у 1999, у Нацыянальны сход у 2000 і 2005, прадстаўляючы сталічны раён. Быў абраны спікерам парламента, нягледзячы на тое, што ў яго не было дыплома аб фармальнай вышэйшай адукацыі. На сваёй пасадзе ён заставаўся ў 2005 і першай палове 2006.

На выбарах 14 красавіка 2013 г. Нікалас Мадура апярэдзіў Энрыке Капрылеса на 1,5 %. Паводле даных дзяржаўнай выбарчай камісіі Венесуэлы, за Нікаласа Мадура прагаласавалі 50,76 %, у той час як яго апанента Энрыке Капрылеса падтрымалі 49,07 % тых, выбаршчыкаў, хто прыйшоў на выбарчыя ўчасткі.

8 кастрычніка 2013 года Нікалас Мадура выступіў са зваротам да Нацыянальнай асамблеі, каб даць яму асаблівыя паўнамоцтвы, неабходныя яму для эфектыўнай барацьбы з карупцыяй і эканамічнай вайной, якая пагрозлівая Венесуэле. За законапраект прагаласавалі 99 парламентарыяў з 165.

У 2014 годзе ён запусціў на радыё ўласную праграму пад назвай «У кантакце з Мадура». Новы фармат зносін з жыхарамі Венесуэлы меў даць магчымасць адкрыта абмяркоўваць праблемы краіны, аператыўна рэагаваць на грамадскую крытыку, каментаваць у прамым эфіры бягучыя падзеі.

16 сакавіка 2015 г. парламент прадаставіў Н. Мадура права выдаваць дэкрэты, якія маюць сілу закона (без адабрэння іх дэпутатамі) да 16 жніўня таго ж года.

20 мая 2018 гадоў ў Венесуэле адбыліся пазачарговыя прэзідэнцкія выбары. Мадура перамог на іх, набраўшы 67,8 % галасоў пры яўцы 46 %. Апазіцыя байкатавала выбары, вынікі выбараў не прызналі ЗША (якія афіцыйна назвалі Мадура «ўзурпатарам улады»), Канада, Аўстралія і шэраг дзяржаў Лацінскай Амерыкі.

4 жніўня 2018 г. паведамлена пра няўдалы замах на Мадура з выкарыстаннем БПЛА, да якіх была прымацаваная выбухоўка C4. У спробе замаху на прэзідэнта падазраюцца шэраг ультраправых груповак і ўрад суседняй Калумбіі.

Нацыянальная асамблея (парламент) абвінаваціла палітыка ва ўзурпацыі ўлады і парушэннях. Праз канфлікт з Нацыянальнай асамблеяй Мадура даў прысягу 10 студзеня 2019 года не перад парламентам, а ў будынку Вярхоўнага суда Венесуэлы.

У 2023 годзе ініцыяваў кансультатыўны рэферэндум аб прыналежнасці Гаяны-Эсекіба (Гаянска-венесуэльскі крызіс), паводле вынікаў рэферэндума 95 % грамадзян прагаласавала за далучэнне тэрыторыі да Венесуэлы.

Атрымаў перамогу на прэзідэнцкіх выбарах 28 ліпеня 2024 года.

У жніўні 2025 года групоўка ВМС ЗША была накіравана ў паўднёвую частку Карыбскага басейна да берагоў Венесуэлы «для правядзення аперацый у барацьбе з наркакартэлямі». Нікалас Мадура ў адказ на ўзмацненне ваеннай прысутнасці ЗША ў Карыбскім басейне аб’явіў усенародную мабілізацыю ў Баліварыянскую нацыянальную міліцыю.

3 студзеня 2026 года Нікалас Мадура падпісаў указ аб увядзенні надзвычайнага становішча ў сувязі з атакай на Венесуэлу. Пасля паветранага нападзення на Каракас ён загадаў разгарнуць комплексную абарону краіны. У той жа дзень Прэзідэнт ЗША Дональд Трамп заявіў, што Нікалас Мадура разам з жонкай быў затрыманы і вывезены за межы краіны.

Сям’я

Нікалас Мадура жанаты з Сіліі Флорэс, якая з’яўляецца вядомым левым палітыкам (спачатку ў Руху «Пятая рэспубліка», затым у Адзінай сацыялістычнай партыі Венесуэлы). Яна змяніла мужа на пасадзе спікера заканадаўчага органа.

Сын — Нікалас Мадура Гуэра. Мадура малодшы, як і яго бацька, заняўся палітыкай, уступіўшы ў 2014 годзе ў Адзіную сацыялістычную партыю Венесуэлы.