Пётр Лявонавіч Новікаў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Пётр Лявонавіч Новікаў
Дата нараджэння 12 жніўня 1932(1932-08-12)
Дата смерці 9 лістапада 1998(1998-11-09) (66 гадоў)
Месца пахавання
Род дзейнасці інфекцыяніст
Навуковая сфера інфекталогія[d], брушны тыф, менінгакокавая інфекцыя[d], малярыя і іерсініёз[d]
Месца працы
Навуковая ступень доктар медыцынскіх навук (1978)
Навуковае званне
Альма-матар
Узнагароды
Заслужаны работнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь Выдатнік аховы здароўя СССР

Пётр Лявонавіч Новікаў (12 жніўня 1932 — 9 лістапада 1998) — беларускі інфекцыяніст. Доктар медыцынскіх навук (1978). Заслужаны работнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (1991)[1].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Выпускнік Мінскага медыцынскага інстытута (1958), працаваў урачом-інфекцыяністам ў бальніцах г. Магілёва[1]. З 1967 года на кафедры інфекцыйных хвароб Мінскага медыцынскага інстытута, дзе прайшоў шлях ад асістэнта да дацэнта (1971), прафесара (1980), загадчыка кафедры (1982). Адначасова быў дэканам педыятрычнага факультэта МДМІ (1975—1988), галоўным інфекцыяністам Міністэрства аховы здароўя БССР (1982—1995)[1].

Пахаваны на Усходніх могілках г. Мінска (Беларусь), участак 20[1].

Навуковая дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Аўтар больш за 130 навуковых прац, у тым ліку лекцый для лекараў. Займаўся праблемамі патагенезу і сучасных метадаў лячэння брушнога тыфа, менінгакокавай інфекцыі ў дзяцей, клініка-эпідэміялагічнымі асаблівасцямі малярыі ў Мінску[1]. Упершыню ў Беларусі апісаў клініку, распрацаваў дыягностыку і тэрапію іерсініёзаў[1].

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Узнагароджаны значком «Выдатнік аховы здароўя»[1].

Зноскі