Самаіндукцыя

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

Самаіндукцыя — з’ява ўзнікнення ЭРС індукыі ў праводзячым контуры[1] пры змене праходзячага праз контур тока.

Напрамак ЭРС самаіндукцыі заўсёды апынаецца такім, што пры ўзрастанні тока ў ланцугу ЭРС самаіндукцыі перашкаджае гэтаму ўзрастанню (накіраваная супраць тока), а пры убыванні тока — убыванню (санакіраваная з токам). З’ява самаіндукцыі праяўляецца ў запавольванні працэсаў знікнення і ўстанаўлення тока[2]

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Контур можа быць і шматвітковым, то ёсць, у прыватнасці, шпуляй. У гэтым выпадку, як і ў выпадку асобнага контура, контур павінен быць замкнутым
  2. Калашников С. Г., Электричество, М., ГИТТЛ, 1956, гл. IX «Электромагнитная индукция», п. 107 «Исчезновение и установление тока», с. 221—224;

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]