Сан-Ларэнца-Маджорэ (Неапаль)
Славутасць | |
Сан-Ларэнца-Маджорэ | |
---|---|
![]() | |
40°51′03″ пн. ш. 14°15′29″ у. д.HGЯO | |
Краіна | |
Месцазнаходжанне | |
Канфесія | каталіцтва |
Епархія | Неапалітанская дыяцэзія[d] |
Архітэктурны стыль | італьянская готыка[d] |
Заснавальнік | Карл I Анжуйскі |
Дата заснавання | 1235 |
![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/12/San_Lorenzo_Magg.-Cappellone_di_Sant%27Antonio.jpg/200px-San_Lorenzo_Magg.-Cappellone_di_Sant%27Antonio.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a7/Scavi_san_lorenzo_maggiore01.jpg/200px-Scavi_san_lorenzo_maggiore01.jpg)
Сан-Ларэнца-Маджорэ (італ.: San Lorenzo Maggiore) — царква і манастыр у Неапалі, Італія. Царква знаходзіцца ў цэнтры старажытнага грэка-раманскага горада, на скрыжаванні вуліц Віа Сан Грэгорыа Армена (італ. Via San Gregorio Armeno) і Віа Дэі Трыбуналі (італ. Via dei Tribunali). Назва «Сан-Ларэнца» таксама ўжываецца для абазначэння музея, адкрытага ў царкве, і для археалагічных раскопак рымскай эпохі пад царквой.
Гісторыя і архітэктура
[правіць | правіць зыходнік]Існуючая царква была заснавана францысканскім ордэнам у 1265. Участак быў перададзены ордэну ў кампенсацыю за іншы ўчастак, канфіскаваны пад будаўніцтва Карлам I Анжуйскім новай крэпасці Маскіа Анджаіна (Maschio Angioino), таксама званай Кастэль-Нуова (Castel Nuovo). Сан-Ларэнца складаецца з уласна царквы і манастыра. Вакол ўнутранага манастырскага двара размешчаны музей, прысвечаны гісторыі царквы і ранейшым будынкам.
Участак царквы з'яўляецца характэрным для Неапаля прыкладам напластавання пабудоў розных эпох. Цяперашні будынак манастыра пабудаваны ў XIII стагоддзі на месцы знесенай базілікі VI стагоддзя. Пад будынкам царквы зроблены археалагічныя раскопкі, якімі раскрыта каля паловы рынку рымскай эпохі. Доступ у зону раскопак адкрыты для наведвальнікаў у 1992 годзе, пасля 25 гадоў працы археолагаў.
Манастырскі комплекс пабудаваны ў другой палове XIII стагоддзя і цалкам перабудаваны архітэктарам Санфелічэ (Sanfelice) у 1742 годзе; на галоўным фасадзе былі захаваныя элементы XIV стагоддзя - вялікі партал з арыгінальнымі драўлянымі дзвярыма. Аднанефная царква мае апсіды (інтэр'ер выкананы французскімі майстрамі), з дзевяццю капэламі, якія прымыкаюць да абыходнай галерэі (амбулаторыі). У капэле знаходзяцца грабніца Кацярыны Аўстрыйскай, статуя працы Ціна ды Камаіна (Tino da Camaino) (1323); шостая капэла з правага боку ўпрыгожана фрэскамі, выкананымі неапалітанскія вучнямі Джота.
Сярод памяшканняў манастырскага комплексу, якія выходзяць у клуатр, асаблівую цікавасць уяўляюць Зала Сікста V, столь якой ўпрыгожаны роспісамі Луіджы Радрыгеса (пачатак XVII стагоддзя), і Зала Капітула, таксама багата упрыгожаны арнаментальным жывапісам.
У царкве Сан-Ларэнца Джавані Бакача ў 1338 годзе сустрэў сваю каханую Ф'ямету.
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Gaetano Filangieri, Chiesa e convento di S. Lorenzo maggiore in Napoli: descrizione storica ed artistica, Napoli 1833.
- B. Capasso, Napoli greco-romana, SNSP, Napoli, 1905.
- L. De La Ville Sur-Yllon in Napoli nobilissima, Napoli (1892-1896), v. IV
- C. D'Engenio, Napoli sacra, Napoli 1623.
- O. Morisani, L'arte di Napoli nell'età angioina, in Storia di Napoli, Napoli 1969.
- Fino, Arte e Storia di Napoli in San Lorenzo Maggiore, 1987.
Спасылкі
[правіць | правіць зыходнік]На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Царква Сан-Ларэнца-Маджорэ ў Неапалі
- Афіцыйны сайт царквы (італ.)