Стэгацэфалы
| Стэгацэфалы | |||||||||||||||||||||||||||
| | |||||||||||||||||||||||||||
| Навуковая класіфікацыя | |||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
прамежныя рангі
| |||||||||||||||||||||||||||
| Міжнародная навуковая назва | |||||||||||||||||||||||||||
|
Stegocephali Cope, 1868 | |||||||||||||||||||||||||||
| Сінонімы | |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
Стэгацэфа́лы[1], панцырнагаловыя[1], покрыўначарапныя[1] (Stegocephalia — «панцырнагаловыя») — выкапнёвыя земнаводныя, адны з першых пазваночных, якія выйшлі ў канцы дэвону на сушу.
Продкамі іх з’яўляліся касцявыя рыбы. Найбольш блізкія да стэгацэфалаў кісцяпёрыя рыбы, шкілет якіх мае шмат падобных рыс са шкілетам стэгацэфалаў і якія мелі дадатковыя органы дыхання ў выглядзе лёгачных мяшкоў і моцныя плаўнікі-лапы.
Жылі ў балотах, лагунах, забалочаных лясах. Драпежнікі. Даўжыня складала ад 10 см да 3—4 м[1]. Тулава ўкрыта касцянымі шчыткамі, чэрап зверху — масіўнай касцяной пласцінай.
Да сцэгацэфалаў адносяць батрахазаўраў, вымерлыя атрады падкласу лепаспандыльных і лабірынтадонтаў[1]. Стэгацэфалы вымерлі ў пачатку мезазою.
Крыніцы
[правіць | правіць зыходнік]Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Стэгацэфа́лы, панцырнагаловыя, покрыўначарапныя // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2002. — Т. 15. — С. 229. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0251-2 (т. 15).