ФК Стандард Льеж

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Стандард Льеж
Поўная назва Royal Standard de Liège
Заснаваны 1898
Горад Льеж, Бельгія
Стадыён Марыс Дзюфран
Умяшчальнасць: 27 670
Галоўны трэнер
Чэмпіянат Першы дывізіён A
2018/19 3 месца
Сайт Афіцыйны сайт
Форма
Асноўная
форма
Форма
Гасцявая
форма
Форма
Рэзервовая
форма

«Стандард» (нідэрл.: Standard) — бельгійскі футбольны клуб з горада Льеж. Заснаваны ў 1898 годзе. 10-разовы чэмпіён Бельгіі, васьміразовы ўладальнік Кубка Бельгіі. Хатнім стадыёнам клуба з’яўляецца арэна «Марыс Дзюфран», якая ўмяшчае 27 670 гледачаў.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Матч на Кубак УЕФА супраць люксембургскага клуба «Кер’енга»

Клуб быў створаны студэнтамі каледжа Святога Сервацыя ў 1900 годзе. У тыя часы ў Льежы існаваў толькі адзіны футбольны клуб, які насіў назву гораду — «Льеж». За «Льеж» тады заўзелі ў асноўным знатныя і заможныя мяшчане. Фактычна ў процівагу гэтаму клубу і быў створаны «Стандард», названы па тыпу папулярнага тады французскага клуба «Стандард дэ Парыж».

Да 1909 года клуб выступаў у другім дывізіёне чэмпіянату Бельгіі. Але пасля пераезду на новую арэну «Sclessin» «Стандард» здолеў выйсці ў першы дывізіён Бельгіі.

Падчас Першай сусветнай вайны клуб пазбавіўся 20 сваіх ігракоў. І пасля заканчэння вайны кіраўніцтва пачало ствараць новую каманду. Быў выкуплены стадыён, сабраная новая каманда з новым трэнерам. Але да Другой сусветнай вайны клуб не змог дамагчыся сур’ёзных поспехаў, становячыся толькі тройчы віцэ-чэмпіёнам Бельгіі.

Толькі праз 60 гадоў пасля свайго заснавання «Стандард» стаў лепшым клубам Бельгіі, шмат у чым дзякуючы кіраўніцтву клуба ў асобе Ражэ Пеці і Поля Энрара. На працягу 1960-х і 1970-х гадоў «Стандард» быў адным з лідараў бельгійскага футбола нароўні з «Бругэ» і «Андэрлехтам». Вяршыні клуб дасягнуў у пачатку 1980-х гадоў, атрымаўшы перамогу ў Кубку Бельгіі ў 1981 годзе і двойчы запар чэмпіёнскі тытул у 1982 і 1983 гадах, а таксама выйшаўшы ў фінал Кубка ўладальнікаў Кубкаў у 1982 годзе, дзе атрымаў паражэнне ад «Барселоны» з лікам 1:2. Гэты фінал стаў самым вялікім дасягненнем клуба на міжнароднай арэне.

Аднак праз некаторы час, у 1984 годзе, быў выяўлены факт дамоўных матчаў, у якіх было замяшана кіраўніцтва «Стандарда». Наймацнейшыя ігракі каманды былі дыскваліфікаваныя, а клуб атрымаў сур’ёзныя санкцыі. Каля дзесяці гадоў спатрэбілася камандзе, каб акрыяць ад такога здарэння, і ў 1993 годзе клуб заняў другое месца ў чэмпіянаце.

Паводле вынікаў сезона 2007/08 клуб заняў першае месца ў чэмпіянаце Бельгіі, упершыню за 25 гадоў, а на наступны год выйграў другі чэмпіёнскі тытул запар.

Склад[правіць | правіць зыходнік]

Станам на ліпень 2019 года.

Пазіцыя Імя Год нараджэння
1 Бельгія Бр Жан-Франсуа Жыле 1979
2 Гаіці Аб Рэдыналь Гаро 1987
3 Бельгія Аб Зінья Ванхаўсдэн 1999
4 Бельгія ПА Дымітры Лавале 1997
5 Нігерыя ПА Учэ Агбо 1995
6 Сербія Аб Мілаш Косанавіч 1990
7 Партугалія Нап Арланду Са 1988
8 Боснія і Герцагавіна ПА Гойка Цымірат 1992
9 Бельгія Нап Рэно Эмон 1991
10 Марока ПА Мехды Карсела-Ганселес 1989
11 Харватыя ПА Ален Халілавіч 1996
13 Мексіка Бр Гільерма Ачоа 1985
14 Бельгія Нап Антані Лімбамбэ 1994
15 Бельгія Аб Себасцьян Паканьёлі Капітан каманды 1987
16 Бельгія Бр Арно Бадар 1998
17 Бельгія Нап Обі Уларэ 1996
18 Чарнагорыя Нап Аляксандар Болевіч 1995
Пазіцыя Імя Год нараджэння
19 Бельгія ПА Селім Амала 1996
20 Дэмакратычная Рэспубліка Конга ПА Мервей Бакадзі 1992
21 Камерун Аб Колінз Фэ 1992
22 Бельгія ПА Максім Лесцьен 1992
23 Бельгія Аб Сена М’янг 1997
24 Францыя Аб Нікаля Гавары 1995
25 Уругвай Нап Феліпэ Авенаці 1993
27 Рэспубліка Косава Аб Мергім Вайвода 1995
28 Бельгія ПА Самюэль Басцьен 1996
29 Бельгія Аб Луіш Педру Каванда 1991
30 Сербія Бр Ваня Мілінкавіч-Савіч 1997
31 Бельгія ПА Уільям Баліквіша 1999
34 Рэспубліка Кіпр Аб Канстантынас Лайфіс 1993
35 Харватыя Нап Дуе Чоп 1990
37 Бельгія ПА Нікаля Раскін 2001
40 Дэмакратычная Рэспубліка Конга Нап Поль-Жазэ М’Паку 1992
Марока Нап Раян Ммаэ 1997

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]