ФК Стандард Льеж

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Стандард Льеж
Поўная назва Royal Standard de Liège
Заснаваны 1898
Горад Льеж, Бельгія
Стадыён Марыс Дзюфран
Умяшчальнасць: 27 670
Галоўны трэнер
Чэмпіянат Першы дывізіён A
2020/21 6 месца
Сайт Афіцыйны сайт
Форма
Асноўная
форма
Форма
Гасцявая
форма

«Стандард» (нідэрл.: Standard) — бельгійскі футбольны клуб з горада Льеж. Заснаваны ў 1898 годзе. 10-разовы чэмпіён Бельгіі, васьміразовы ўладальнік Кубка Бельгіі. Хатнім стадыёнам клуба з’яўляецца арэна «Марыс Дзюфран», якая ўмяшчае 27 670 гледачаў.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Матч на Кубак УЕФА супраць люксембургскага клуба «Кер’енга»

Клуб быў створаны студэнтамі каледжа Святога Сервацыя ў 1900 годзе. У тыя часы ў Льежы існаваў толькі адзіны футбольны клуб, які насіў назву гораду — «Льеж». За «Льеж» тады заўзелі ў асноўным знатныя і заможныя мяшчане. Фактычна ў процівагу гэтаму клубу і быў створаны «Стандард», названы па тыпу папулярнага тады французскага клуба «Стандард дэ Парыж».

Да 1909 года клуб выступаў у другім дывізіёне чэмпіянату Бельгіі. Але пасля пераезду на новую арэну «Sclessin» «Стандард» здолеў выйсці ў першы дывізіён Бельгіі.

Падчас Першай сусветнай вайны клуб пазбавіўся 20 сваіх ігракоў. І пасля заканчэння вайны кіраўніцтва пачало ствараць новую каманду. Быў выкуплены стадыён, сабраная новая каманда з новым трэнерам. Але да Другой сусветнай вайны клуб не змог дамагчыся сур’ёзных поспехаў, становячыся толькі тройчы віцэ-чэмпіёнам Бельгіі.

Толькі праз 60 гадоў пасля свайго заснавання «Стандард» стаў лепшым клубам Бельгіі, шмат у чым дзякуючы кіраўніцтву клуба ў асобе Ражэ Пеці і Поля Энрара. На працягу 1960-х і 1970-х гадоў «Стандард» быў адным з лідараў бельгійскага футбола нароўні з «Бругэ» і «Андэрлехтам». Вяршыні клуб дасягнуў у пачатку 1980-х гадоў, атрымаўшы перамогу ў Кубку Бельгіі ў 1981 годзе і двойчы запар чэмпіёнскі тытул у 1982 і 1983 гадах, а таксама выйшаўшы ў фінал Кубка ўладальнікаў Кубкаў у 1982 годзе, дзе атрымаў паражэнне ад «Барселоны» з лікам 1:2. Гэты фінал стаў самым вялікім дасягненнем клуба на міжнароднай арэне.

Аднак праз некаторы час, у 1984 годзе, быў выяўлены факт дамоўных матчаў, у якіх было замяшана кіраўніцтва «Стандарда». Наймацнейшыя ігракі каманды былі дыскваліфікаваныя, а клуб атрымаў сур’ёзныя санкцыі. Каля дзесяці гадоў спатрэбілася камандзе, каб акрыяць ад такога здарэння, і ў 1993 годзе клуб заняў другое месца ў чэмпіянаце.

Паводле вынікаў сезона 2007/08 клуб заняў першае месца ў чэмпіянаце Бельгіі, упершыню за 25 гадоў, а на наступны год выйграў другі чэмпіёнскі тытул запар.

Склад[правіць | правіць зыходнік]

Станам на студзень 2022 года.

Пазіцыя Імя Год нараджэння
2 Бельгія Аб Уго Сіке 2002
3 Бельгія Аб Амін Аль-Дахіль 2002
4 Сербія Аб Дам’ян Паўлавіч 2001
5 Малі Аб Муса Сісако 2000
6 Бельгія Аб Наэ Дзюсен 1992
7 Румынія Нап Дэніс Дрэгуш 1999
8 Боснія і Герцагавіна ПА Гойка Цымірат 1992
9 Бразілія Нап Клаус 1997
10 Марока ПА Мехды Карсела-Гансалес 1989
11 Нарвегія ПА Арон Дзёнум 1998
12 Туніс ПА Хамза Раф’я 1999
13 Бельгія ПА Ёахім Ван Дам 1991
14 Францыя Аб Нільс Нкунку 2000
15 Бельгія ПА Дауда Пітэрс 1999
16 Бельгія Бр Арно Бадар 1998
17 Дэмакратычная Рэспубліка Конга Нап Джэксан Мулека 1999
18 Чарнагорыя ПА Аляксандар Болевіч 1995
Пазіцыя Імя Год нараджэння
19 Марока ПА Селім Амала 1996
20 Дэмакратычная Рэспубліка Конга ПА Мервей Бакадзі 1992
21 Камерун Аб Колінз Фэ 1992
22 Бельгія ПА Максім Лесцьен 1992
23 Буркіна-Фасо Нап Абдул Тапсаба 1999
26 Бельгія ПА Нікаля Раскін 2001
28 Дэмакратычная Рэспубліка Конга ПА Самюэль Басцьен 1996
30 Бельгія Бр Ларан Энкінэ 1992
31 Бельгія Аб Александра Калю 2003
33 Бельгія Аб Натан Нгой 2003
34 Рэспубліка Кіпр Аб Канстантынас Лайфіс 1993
37 Бельгія ПА Аліўе Дзюмон 2002
Дэмакратычная Рэспубліка Конга ПА Уільям Баліквіша 1999
Бельгія Аб Гілес Дэваэле 1996
Францыя ПА Мацьё Кафаро 1997
Бельгія Нап Рэно Эмон 1991

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]