Перайсці да зместу

Фернанда Барон Арціс

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
Фернанда Барон Арціс
ісп.: Fernando Barron
начальнік штаба Сухапутных войскаў Іспаніі[d]
29 сакавіка 1950 — 31 кастрычніка 1952
Папярэднік Rafael García Valiño[d]
Пераемнік Emilio Esteban Infantes[d]
дэпутат франкісцкіх кортэсаў[d]
16 красавіка 1943 — 1 мая 1946
дэпутат франкісцкіх кортэсаў[d]
12 мая 1946 — 6 красавіка 1949
дэпутат франкісцкіх кортэсаў[d]
18 кастрычніка 1951 — 5 красавіка 1952
дэпутат франкісцкіх кортэсаў[d]
14 мая 1952 — 16 чэрвеня 1952
галоўнакамандуючы
16 верасня 1936 — 24 жніўня 1939
Пераемнік Рыкарда Рада
генерал-капітан 8-й ваеннай акругі[d]
5 мая 1949 — 24 сакавіка 1950
Папярэднік Salvador Múgica Buhigas[d]
Пераемнік Francisco Delgado Serrano[d]
Q140935560?
2 лістапада 1952 — 16 чэрвеня 1953
Пераемнік Francisco Delgado Serrano[d]
undersecretary[d]
24 жніўня 1939 — 7 ліпеня 1940
Папярэднік Luis Lombarte Serrano[d]
Пераемнік Apolinar Sáenz de Buruaga Polanco[d]
General Commander of Ceuta[d]
5 верасня 1940 — 18 ліпеня 1941
Папярэднік Juan Bautista Sánchez González[d]
military governor[d]
18 ліпеня 1941 — 8 ліпеня 1944
Папярэднік Agustín Muñoz Grandes[d]
Пераемнік Эдуарда Саенс дэ Буруага
undersecretary[d]
9 ліпеня 1944 — 29 красавіка 1949
Нараджэнне 4 мая 1892(1892-05-04)[1]
Смерць 16 чэрвеня 1953(1953-06-16)[1] (61 год) ці 1943[2][3][…]
Грамадзянства
Прыналежнасць Каралеўства Іспанія[d]
Званне генерал-лейтэнант[d]
Камандаваў 13th Division of the Francoist Army[d]
Бітвы
Узнагароды
Grand Cross of the Cross of Military Merit with White Decoration Grand Cross of the Royal and Military Order of Saint Hermenegild Grand Cross of Naval Merit with white badge

Ферна́нда Баро́н Арці́с (ісп.: Fernando Barrón Ortiz; 4 мая 1892(1892-05-04)[1], Віторыя — 16 чэрвеня 1953(1953-06-16)[1] ці 1943[2][3][…], Мадрыд) — іспанскі ваенны і дзяржаўны дзеяч, генерал-лейтэнант, удзельнік Рыфскай вайны і грамадзянскай вайны ў Іспаніі .

Біяграфія

[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Кавалерыйскую акадэмію Вальядаліда. Служыў у Іспанскім Марока, дзе прымаў удзел у Рыфскай вайне. Даслужыўся да звання падпалкоўніка.

На пачатак грамадзянскай вайны камандаваў часцямі рэгуларэс у Мелільі. У ходзе путчу 1936 года падтрымаў паўстанцаў і захапіў аэрадрома Таўіма.

У Іспаніі на чале калоны вёў баі ў правінцыі Таледа, удзельнічаў у зняцці аблогі з Алькасара, потым ваяваў пад Мадрыдам каля ўніверсітэцкага гарадка[4] і на Карунскай шашы. Заняў пасаду камандуючага 13-й дывізіяй, якая лічылася найбольш баяздольным фарміраваннем франкістаў[5].

У 1937 годзе адзначыўся ў бітве пры Хараме і Брунецкай аперацыі[6]. У пачатку 1938 года, пасля зняцця аблогі Тэруэля, згуляў прыкметную ролю ў Арагонскім наступленні[7] і баях за Лерыду[8]. У наступным прымае ўдзел у бітве на Эбра і Каталонскай аперацыі.

Пасля вайны, у жніўні 1939 года, быў прызначаны намеснікам міністра авіяцыі. У маі 1940 года знаходзіўся ў нацысцкай Германіі, дзе вёў перамовы з Германам Герынгам адносна адмовы Іспаніі ўдзельнічаць у Другой сусветнай вайне[9]. Пазней стаў адным з генералаў, якія імкнуліся дамагчыся аднаўлення манархіі. Складаўся ў прабрытанскай фракцыі, дамогшыся адстаўкі германафіла Серана Суньера[10].

Прызначаны ваенным губернатарам Кампа-дэ-Гібралтар. У 1945 годзе заняў пасаду намесніка генеральнага сакратара Міністэрства арміі. У перыяд з 24 сакавіка 1950 года[11] па 31 кастрычніка 1952 года[12] кіраваў Цэнтральным генеральным штабам арміі. З 1945 года быў павераным у картэсах па прамым прызначэнні кіраўніка дзяржавы. Апошнім прызначэннем стала пасада старшыні Вышэйшага савета ваеннай юстыцыі ў 1952 годзе[13].

Крыніцы

[правіць | правіць зыходнік]
  1. 1 2 3 4 varios autores Fernando Barrón Ortiz // Diccionario biográfico español — Real Academia de la Historia, 2011. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  2. 1 2 http://www.congreso.es/portal/page/portal/Congreso/Congreso/Iniciativas?_piref73_2148295_73_1335437_1335437.next_page=/wc/servidorCGI&CMD=VERLST&BASE=DIPH&FMT=DIPHXD1S.fmt&DOCS=1-1&DOCORDER=FIFO&OPDEF=Y&NUM1=&DES1=&QUERY=%2812580%29.NDIP. Праверана 20 студзеня 2020.
  3. 1 2 http://www.congreso.es/portal/page/portal/Congreso/Congreso/Iniciativas?_piref73_2148295_73_1335437_1335437.next_page=/wc/servidorCGI&CMD=VERLST&BASE=DIPH&FMT=DIPHXD1S.fmt&DOCS=2-2&DOCORDER=FIFO&OPDEF=Y&NUM1=&DES1=&QUERY=%2812580%29.NDIP. Праверана 20 студзеня 2020.
  4. ↑ Ricardo de la Cierva (1976); La Historia se confiesa, España 1930—1977, Editorial Planeta Barcelona, ISBN 84-320-3300-6, tomo 10, pág. 101.
  5. ↑ Morir en España: La Mano Negra. La 13.ª División era considerada una unidad de élite, quizá la más prestigiosa y con más bajas del resto de unidades franquistas. Era conocida como la «mano negra», por el símbolo de su divisa.
  6. ↑ Hugh Thomas (1976), Historia de la Guerra Civil Española, pág. 771.
  7. ↑ Hugh Thomas (1976), Historia de la Guerra Civil Española, pág. 860.
  8. ↑ Batalla de Lleida (1938).
  9. ↑ Ricardo de la Cierva, Franco, la historia, pp. 417-418.
  10. ↑ Luis Suárez Fernández, Franco, pp. 213-214.
  11. ↑ Decreto nombramiento Jefe del Estado Mayor del Ejército. Gaceta de Madrid.
  12. ↑ Decreto nombramiento Presidente del Consejo Supremo de Justicia Militar. Gaceta de Madrid.
  13. ↑ ABC (Madrid) — (17 de junio de 1953), pág. 23 — ABC.es Hemeroteca.
Узята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Фернанда_Барон_Арціс&oldid=4803068"