Carterocephalus palaemon

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Carterocephalus palaemon
Carterocephalus palaemon-02 (xndr).jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Carterocephalus palaemon Pallas, 1771

Сінонімы
  • Papilio brontes (Schiffermüller, 1775)
  • Papilio paniscus Fabricius, 1775
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS  188607
NCBI  218720
EOL  172741

Carterocephalus palaemon — матылёк сямейства тоўстагаловак.

Назва[правіць | правіць зыходнік]

Відавая назва дадзена ў гонар Палемона — сына кіраўніка горада Архамена Афаманта і яго жонкі Іна.

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Імага[правіць | правіць зыходнік]

Размах крылаў складае 29-31 мм. Верхні бок цёмна-карычневага колеру з аранжавымі і залацістымі плямамі. Ніжні бок аранжавы з белымі плямамі, акантаванымі чорным. Маецца выражаны палавы дымарфізм, самкі трохі буйней самцоў[1] .

Вусень[правіць | правіць зыходнік]

Даўжынёй да 23 мм, мае стройны целасклад. Афарбоўка цела светла-зялёная з падоўжнымі цёмна-зялёнымі і белымі палосамі. Толькі ў апошняй стадыі развіцця яна становіцца цалкам зялёнай. Галава чорная.

Распаўсюджанне[правіць | правіць зыходнік]

Від распаўсюджаны ў Паўночнай Еўразіі і Паўночнай Амерыцы. Засяляе сырыя лугавіны, узлескі хвойных і змешаных лясоў.

Харчаванне[правіць | правіць зыходнік]

Матылі аддаюць перавагу кветкам такіх раслін, як гарлянка (Ajuga), Hyacinthoides non-scripta, венерын чаравічак сапраўдны (Cypripedium calceolus), герань (Geranium) і інш.

Кармавымі раслінамі вусеняў з’яўляюцца розныя метлюжковыя (Poaceae), Molinia caerulea, Molinia arundinacea, Holcus lanatus, Calamagrostis epigejos, Brachypodium sylvaticum, Brachypodium pinnatum, Bromus ramosus, Dactylis glomerata, лісахвост лугавы (Alopecurus pratensis), цімафееўка лугавая (Phleum pratense)[1].

Размнажэнне[правіць | правіць зыходнік]

У чэрвені—ліпені матылі кладуць асобныя яйкі на лісце травы. Вусень з’яўляецца прыкладна праз 10 дзён. Ён будуе сабе сховішча, згортваючы ліст ў трубачку, дзе праводзіць час днём, а ноччу выходзіць карміцца. Восенню падужэлыя вусені будуюць новае сховішча, дзе яны праводзяць зіму ў спячцы. Пасля абуджэння вясной гусеніцы акукляюцца. Праз 5-6 тыдняў, у маі—ліпені, у залежнасці ад шыраты, з’яўляюцца матылькі[1][2].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 Tom Tolman, Richard Lewington: Die Tagfalter Europas und Nordwestafrikas, S. 268f, Franckh-Kosmos Verlags-GmbH & Co, Stuttgart 1998, ISBN 3-440-07573-7
  2. David J. Carter: Raupen und Schmetterlinge Europas und ihre Futterpflanzen S. 30

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Hans-Josef Weidemann: Tagfalter: beobachten, bestimmen, Naturbuch-Verlag, Augsburg 1995, ISBN 3-89440-115-X
  • Günter Ebert (Hrsg.): Die Schmetterlinge Baden Württembergs Band 2, Tagfalter II. Ulmer Verlag, Stuttgart 1993, ISBN 3-8001-3459-4
  • John Still: Schmetterlinge und Raupen Europas. Мазаіка Verlag München, Deutschland 1999.
  • David J. Carter: Raupen und Schmetterlinge Europas und ihre Futterpflanzen. Verlag Paul Parey, Hamburg und Berlin 1986, ISBN 3-490-13918-6.