Стэфан Душан
| Стэфан Душан сербск.: Стефан Урош IV Душан |
||
 |
||
| Стэфан Душан. Фрэска. | ||
|
||
|---|---|---|
| 8 верасня 1331 — 16 красавіка 1346 | ||
| Папярэднік: | Стэфан Ураш III | |
| Пераемнік: | Тытул скасаваны | |
|
||
| 16 красавіка 1346 — 20 снежня 1355 | ||
| Папярэднік: | Тытул заснаваны | |
| Пераемнік: | Стэфан Ураш V | |
| Веравызнанне: | Праваслаўе, сербская царква | |
| Нараджэнне: | 1308 | |
| Смерць: | 20 снежня 1355 | |
| Пахаваны: | Манастыр Святых Архангелаў, перапахаваны ў 1927 годзе ў Цэрквы Святога Марка ў Бялградзе | |
| Дынастыя: | Няманічы | |
| Бацька: | Стэфан Ураш III | |
| Маці: | Феадора | |
| Жонка: | Алена Балгарская | |
| Дзеці: | сын: Стэфан Ураш V дочкі: 1) Ірына, 2) Імя невядома |
|
Стэфан Ураш IV Душан Няманіч (сербск.: Стэфан Урош IV Душан Немањић) — сербскі кароль (1331—1346) з роду Неманічэй, з 1346 г. — «цар сербаў і грэкаў» (да смерці ў 1355 годзе).
Старэйшы сын караля Сербіі Стэфана Ураша III. У 1331 годзе падняў мяцеж супраць бацькі і зрынуў яго з пасады. У выніку шэрагу войн з Візантыяй і Венгрыяй Стэфану Душану атрымалася стварыць велізарную дзяржаву, у якую ўваходзілі Македонія, Эпір, Фесалія, частка Фракіі; адлюстраваннем гэтага стала ў 1346 годзе яго каранаванне ў якасці «Цара сербаў і грэкаў» пры адначасовай установе ў Сербскай праваслаўнай царкве патрыярства. У 1349 годзе выдаў так званы «Законнік Стэфана Душана» — складанка законаў Сербіі.
Быў жанаты на Алене, сястры балгарскага цара Яна Аляксандра. Сын Стэфана Душана, Стэфан Ураш V, стаў апошнім царом Сербіі.
Спасылкі [правіць]
На ВікіСховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Стэфан Душан
