Evernia prunastri

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Evernia prunastri
Větvičník slívový.jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Evernia prunastri (L.) Ach.

Сінонімы
  • Borrera prunastri (L.) Sibth. & Sm., 1813
  • Lichen prunastri L., 1753basionym
  • Lobaria prunastri (L.) Hoffm., 1796
  • Parmelia prunastri (L.) Ach., 1803
  • Physcia prunastri (L.) DC., 1805
  • Platysma prunastri (L.) Frege, 1812
  • Ramalina prunastri (L.) Chevall., 1826
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS   190662
NCBI   87257
EOL   197053
MB   384976
Evernia prunastri

Evernia prunastri — від лішайнікаў роду Evernia.

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Слаявіна мяккая кусцістая, можа дасягаць 10 см у даўжыню[1]. Яна складаецца з зрослых унізе (на кары дрэва) густарослых, надзвычай разгалінаваных, падобных на рогі аленя, лопасцей. Колер слаявіны вар'іруе ад зялёнага да зелянява-белага ў сухое надвор'е — і ад цёмна-карычнева-зялёнага да жоўта-зялёнага, калі мокра. Структура слаявіны Evernia prunastri у сухое надвор'е даволі грубая, а пры наяўнасці вільгаці ў навакольным асяроддзі набывае эластычнасць. Гэты лішайнік мае вельмі выяўлены, але даволі складаны водар, які можа быць апісаны, як драўняны і злёгку салодкі. Асобнікі, якія растуць на хвоях, маюць відавочны пах шкіпінару, што ацэнена ў парфумерыі.

Распаўсюджанне[правіць | правіць зыходнік]

Расце на ствале і галінах дубоў і некаторых іншых лісцяных і іглічных дрэў, у тым ліку на піхтах і хвоях, на мёртвай драўніне[1]. Гэты лішайнік распаўсюджаны паўсюль у горных лясах умеранага клімату ў Паўночным паўшар'і, у тым ліку ў Францыі, Іспаніі, Партугаліі, краінах Цэнтральнай Еўропы і Паўночнай Амерыкі.

На тэрыторыі Беларусі сустракаецца паўсюдна[1].

Выкарыстанне[правіць | правіць зыходнік]

Экстракт (рэзіноід) Evernia prunastri выкарыстоўваецца ў сучаснай парфумернай прамысловасці для фіксацыі водараў. Камерцыйны збор расліны вядзецца ў краінах Паўднёвай і Цэнтральнай Еўропы. Сабраны ўраджай экспартуецца ў Францыю, дзе перапрацоўваецца.

Утрымлівае эверніевую і ўснінавую кіслоты[1].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Эверния сливовая // Лекарственные растения и их применение — 5-е, перераб. и. доп.. — Мінск: «Наука и техника», 1974. — С. 54-55. — 592 с. — 120 000 экз.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]