Іон

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Іон[1] (ад стар.-грэч.: ἰόν, ión: “той, які ідзе”) – электрычна зараджаная часціца, якая ўтвараецца з атама, або групы хімічна звязаных атамаў шляхам страты або далучэння электронаў. І. Могуць утварацца з атамаў, малекул, радыкалаў, іншых І.

Паняцце і назва «І.» прапанаваныя М. Фарадэем у 1834. І са станоўчым зарадам (недахопам электронаў) завуцца катыёнамі, І. з адмоўным зарадам (лішкам электронаў) – аніёнамі. Знак зарада пазначаюць адпаведна знакамі плюс і мінус, велічыня зарада І. у адзінках зарада электрона пазначаецца лічбай, лічба 1 звычайна не пішацца (напрыклад, Na+, Cl—, Ca2+, SO42—.)

Іоны маюць наступныя ўласцівасці:

Класіфікацыя іонаў[правіць | правіць зыходнік]

Iоны падзяляюць на дзве вялікія групы - простыя і складаныя.

Простыя іоны ўтрымліваюць адно атамнае ядро.

Складаныя іоны ўтрымліваюць не менш за два атамных ядраў.

Таксама іоны можна класіфікаваць па знаку зарада.

Катыён - станоўча зараджаная часціца з адным неспараным электронам.

Аніёны - адмоўна зараджаная часціца з адным неспараным электронам. [2]

Простыя іоны[правіць | правіць зыходнік]

Простыя іоны складаюцца з аднаго атамнага ядра і электронаў. Атамнае ядро складаецца з пратонаў і нейтронаў, нясе практычна ўсю (больш за 99,9%) масу іона і стварае станоўча зараджанае электрычнае поле. Зарад атамнага ядра вызначаецца лікам пратонаў, якое супадае з парадкавым нумарам элемента ў перыядычнай табліцы Д.І. Мендзялеева.

Электроны запаўняюць электронныя слаi вакол атамнага ядра. Электроны з аднолькавым значэннем галоўнага квантавага ліку n ўтвараюць квантавы слой блізкіх па памерах электронных аблокаў. Слаi з n = 1,2,3,4 ... абазначаюцца адпаведна літарамі K, L, M, N ... Па меры аддалення ад атамнага ядра ёмістасць слаёў павялічваецца і ў адпаведнасці са значэннем n складае 2 (слой K), 8 (слой L), 18 (слой M), 32 (слой N) ... электронаў.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Напісанне Іоны ў адпаведнасці з БЭ ў 18 тамах. Т.7., Мн., 1998, С.298.
  2. Химический энциклопедический словарь. — Москва: Советская энциклопедия, 1983. — 792 с.