Адмітанс

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Адмітанс (фр.: admittance ад лац.: аdmittere прапускаць, ўпускаць) — поўная комплексная праводнасць двухполюсніка для гарманічнага сігналу. У айчыннай літаратуры гэты тэрмін звычайна не ўжываецца — ужываецца «комплексная праводнасць» (гл. н-д: Бессонов Л. А. «Теорические основы электротехники»)

Стандартнае абазначэнне адмітанса ў формулах — Y або y, размернасць — dim Y = L−2M−1T³I², адзінка СІ — сіменс (См, S).

Матэматычны сэнс[правіць | правіць зыходнік]

Пад поўнай праводнасцю разумеюць велічыню, адваротную імпедансу (поўнаму супраціўленню):

\dot{Y}=1/\dot{Z}=\frac{1}{R+jX}=G+jB=\left| {\dot{Y}} \right|e^{j\arg \dot{Y}}

дзе Z — імпеданс; G — сапраўдны складнік; B — уяўны складнік.

Сапраўдны і ўяўны складнікі адмітанса звязаны з складнікамі імпеданса наступным чынам:

G = \frac{R}{R^2+X^2} ;    B = \frac{-X}{R^2+X^2},

дзе R і X — адпаведна актыўны і рэактыўны складнікі імпеданса.

Абсалютнае значэнне адмітанса роўнае квадратычнай суме складнікаў:

 Y = \sqrt {G^2 + B^2}.

Фізічны сэнс[правіць | правіць зыходнік]

Эквівалентную схему двухполюсніка ў ланцугу пераменнага току можна прадставіць у выглядзе двух злучаных паралельна элементаў — ідэальнага рэзістара з чыста актыўным супраціўленнем і ідэальнага (без страт) рэактыўнага элемента (кандэнсатара або катушкі індуктыўнасці). Пры гэтым актыўная праводнасць рэзістара будзе адпавядаць сапраўднаму складніку комплекснай праводнасці, а рэактыўная праводнасць катушкі або кандэнсатара — ўяўнаму складніку.

Закон Ома пры выкарыстанні комплекснай праводнасці запісваюць у выглядзе:

 \hat I = \hat U Y ці  \hat I = \hat U G - j \hat U B = \hat I_A + \hat I_R,

дзе I — сіла току; IA і IR — актыўны і рэактыўны складнікі току; U — напружанне на ўчастку ланцуга.

Вымярэнні[правіць | правіць зыходнік]

Для вымярэння адмітанса прымяняюцца вымяральнікі іммітанса, аналізатары імпеданса, вымяральнікі дыхтоўнасці (ускосны метад), а ў дыяпазоне ЗВЧ таксама вымяральныя лініі і вымяральнікі поўных супраціўленняў (ускосны метад).

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Бессонов Л. А. — Теоретические основы электротехники: Электрические цепи — М.: Высш. школа, 1978.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]