Армія нацыянальнага вызвалення (Калумбія)

From Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Армія нацыянальнага вызвалення
iсп. Ejército de Liberación Nacional, ELN
Flag of ELN.svg
Сцяг АНВ
Лідар Антоніа Гарсія
Заснавальнік Фабіа Васкес
Дата заснавання 4 ліпеня 1964
Ідэалогія марксізм, сацыялізм, геварызм, хрысціянскі сацыялізм, тэалогія вызвалення, факізм
Колькасць членаў ~3000
Сайт eln-voces.com

Армія нацыянальнага вызвалення (ісп.: Ejército de Liberación Nacional, ELN) - калумбійская левая арганізацыя. З'яўляецца другой па колькасці ўзброенай паўстанцкай групоўкай у Калумбіі, саступаючы толькi Рэвалюцыйным ўзброеным сілам Калумбіі (FARC), і мае ў сваіх шэрагах, па стане на 2013 год, да 3 тыс. байцоў [1]. Ідэалогія АНВ ўключае ў сябе марксізм, геварызм i хрысціянскі сацыялізм.

Гiсторыя[edit | edit source]

АНВ была заснавана 4 ліпеня 1964 годf групай студэнтаў, якія вярнуліся са стажыроўкі на Кубе, і мелi намер імпартаваць у Калумбію рэвалюцыйную мадэль «Вострава Свабоды». Гэтая група была заснавана студэнцкім кіраўніком Фабіа Васкес.

Каталiцкi святар Каміла Торэс (добра вядомы як універсітэцкі прафесар і прыхільнік раўнапраўя і паслядоўны марксіст, крытычна ставіўся да сацыяльнай несправядлівасці ў Калумбіі), будучы прыхільнікам тэалогіі вызвалення, далучыўся да групы для ажыццяўлення ідэй на практыцы, праз рэвалюцыйную барацьбу. Аднак Торэс загінуў у сваім першым баі пры нападзе на патруль.

Пасля няўдач і паражэнняў у пачатку 1970-х, святар Мануэль Перэс стаў адным з кіраўнікоў АНВ, якім і заставаўся да сваёй смерці ў 1998 годзе.

Лічыцца, што менавіта Мануэлю Перэсу належыць адна з самых галоўных роляў у фарміраванні канчатковай ідэалогіі, якая ўяўляе сабой сумесь геварызму і тэалогіі вызвалення, закліканую вырашыць праблему сацыяльнай несправядлівасці, беднасці і палітычнай нестабільнасці ў традыцыях хрысціянства і камунізму, выкарыстоўваючы пры гэтым метады партызанскай вайны.

У ходзе выканання аперацыі «Аноры» з 1973 па 1974 сілам АНВ быў нанесены сур'ёзны ўрон, але яна змагла пазбегнуць знішчэння. АНВ вытрымала і здолела аднавіцца.

АНВ ўдзельнічала ў абмеркаванні магчымасці далучэння да мірных перамоваў, якія праводзяцца урадам Андрэса Пастрана з 1998 па 2002 з РУСК, але ўрадавая ініцыятыва стварэння дэмілітарызаванай зоны на поўдні дэпартамента Балівар для АНВ была спыненая пад ціскам ультраправых Сіл самаабароны Калумбіі.

Апошнімі і іншымі «эскадронамі смерці», ініцыяванай урадам Альвара Урыбэ, а таксама узмацненнем ваенных аперацый калумбійскай арміі быў нанесены істотны ўрон АНВ.

У канцы жніўня 2013 г. прэзідэнт Калумбіі Хуан Мануэль Сантас заявіў пра гатоўнасць пачаць мірныя перамовы з АНВ. Прапанова Сантоса было агучана неўзабаве пасля таго, як АНВ вызваліла канадскага геолага, які знаходзіўся ў закладніках каля сямі месяцаў.

27 верасня 2016 года ELN, FARC і іншыя левыя групоўкі заключылі перамір'е з урадам Калумбіі.

Партызаны[edit | edit source]

Армія нацыянальнага вызвалення, як і многія іншыя паўстанцкія арганізацыі Калумбіі, аддае перавагу партызанскай тактыкi вядзення баявых дзеянняў[2]. Яе паўстанцы здзяйснялі напады на пункты базавання ўрадавых войскаў, а таксама праводзiлi дыверсія на ваенных аб'ектах[3]. Апалчэнцы АНВ размяшчаюць свае партызанскія лагеры ў джунглях, дзе пасяляюцца разам з сем'ямі і сімпатызуючымі ім грамадзянамі. Акрамя казармаў, медпунктаў і штабоў там можна сустрэць каталіцкія храмы, знешне падобныя на звычайныя жылыя будынакi, i нават своеасаблівыя школы, дзе вучацца дзеці сялян і партызан[4]

Саюзнiкi[edit | edit source]

Рэвалюцыйныя ўзброеныя сілы Калумбіі[edit | edit source]

АНВ і ФАРК сцвярджаюць, што з 1964 года разам вядуць вайну з урадам за пабудову Новай Калумбіі, грамадства сацыяльнай справядлівасці і сацыяльнай роўнасці.

26 мая 2008 года АНВ напісала ліст сакратарыяту Рэвалюцыйных ўзброеных сіл Калумбіі, шукаючы супрацоўніцтва з найбольшай групай партызан Калумбіі, каб пераадолець «цяжкасці, якія мы адчуваем у сённяшнім калумбійскім паўстанцкім руху».

Куба[edit | edit source]

На iдэалогiю АНВ шмат у чым паўплывала Кубінская рэвалюцыя. Многія апалчэнцы выказвалі сімпатыі па стаўленні да вядомага кубінскага рэвалюцыянера і палітычнага дзеяча Фiдэля Кастра. Кубінскае ўрад ставілася вельмі ўхвальна да дзейнасці АНВ. Паводле дадзеных, з 60-ых па 1991 год Куба пастаўляла для патрэб гэтай арганізацыі боепрыпасы i стралковую зброю.

Сімволіка[edit | edit source]

За аснову сцяга была ўзятая эмблема кубінскай арганiзацыi «Рух 26 ліпеня» — чырвона-чорны сцяг. У цэнтры размешчана абрэвіятура.

Вядомыя члены АНВ[edit | edit source]

  • Фабіа Васкес
  • Антоніа Гарсія
  • Мануэль Перэс
  • Каміла Торэс
  • Франсіска Галан
  • Педра Серана

Спасылкi[edit | edit source]

Зноскі