Верхняя Ангара

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Верхняя Ангара
руск.: Верхняя Ангара, бур. Дээдэ Ангар мγрэн
Verkhnyaya Angara.jpg
Характарыстыка
Даўжыня 438 км
Плошча басейна 21 400 км²
Басейн Байкал → Ангара → Енісей → Карскае мора
Басейн рэк Паўночны Ледавіты акіян
Расход вады 265 м³/с
Вадацёк
Выток
 · Месцазнаходжанне Байкала-Віцімскі водападзел
 · Каардынаты 56°35′33″ пн. ш. 113°46′38″ у. д.HGЯO
Вусце Байкал
 · Вышыня 456 м
 · Каардынаты 55°44′30″ пн. ш. 109°53′30″ у. д.HGЯO
Размяшчэнне
Краіна Flag of Russia.svg Расія
Рэгіён Бурація
Верхняя Ангара (Бурація)
выток
выток
вусце
вусце
Commons-logo.svg Верхняя Ангара на Вікісховішчы

Ве́рхняя Ангара́ (руск.: Верхняя Ангара[1], бур. Дээдэ Ангар мγрэн) — рака ў Расіі, у Забайкаллі, у Бураціі.

Даўжыня ракі 438 км. Плошча вадазбору 21 400 км². Сярэдні расход вады 265 м³/сек, мінімальны зімовы ў вусці 45 м³/сек. Бярэ пачатак на Байкала-Віцімскім водападзеле, працякае па Верхнеангарскай катлавіне. Упадае ў возера Байкал, утвараючы дэльту. У вярхоўях цячэ пераважна ў вузкай даліне, утвараючы парогі. У ніжняй частцы цячэння працякае па шырокай забалочанай даліне, парэзанай старыцамі. Жыўленне змяшанае, з перавагай дажджавога і вялікай доляй падземнага. Замярзае ў канцы кастрычніка, вызваляецца ад лёду ў пачатку мая. Суднаходная да прыстані Уаян (214 км ад вусця)[1][2].

Прытокі: Бургачы, Самадзек, Сарта, Ангаракан, Янчукан, Янчуй, Улса, Герамдай, Агней, Светлая, Таксалакіт, Акіт, Аркалікан, Тунгускі Ключ і інш.[2]

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Географический энциклопедический словарь: Географические названия / Гл. ред А. Ф. Трёшников; Ред. кол.: Э. Б. Алаев, П. М. Алампиев, А. Г. Воронов и др.. — М.: Сов. энциклопедия, 1983. — С. 58. — 538 с. — 100 000 экз.(руск.) 
  2. 2,0 2,1 Река Верхняя Ангара // Государственный водный реестр РФ(руск.) 

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Географический энциклопедический словарь: Географические названия / Гл. ред А. Ф. Трёшников; Ред. кол.: Э. Б. Алаев, П. М. Алампиев, А. Г. Воронов и др.. — М.: Сов. энциклопедия, 1983. — С. 58. — 538 с. — 100 000 экз.(руск.) 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]