Гамеапатыя

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Заснавальнік гамепатыіі Крысціян Фрыдрых Самуэль Ганеман

Гамеапатыя — сістэма лячэння мізэрна малымі дозамі індывідуальна падабранаых лекаў. Прапанавана ў канцы 18 стагоддзя нямецкім урачом К.Ф.С.Ганеманам, які сцвярджаў, што хваробы можна лячыць маленькімі дозамі тых рэчываў, якія ў вялікіх дозах выклікаюць сімптомы, падобныя да прыкметаў дадзенай хваробы (прынцып лячэння падобным). Гамеапатыя разглядае падыход да хваробы як да індывідуальнай рэакцыі хворага на пашкаджальны фактар, што залежыць ад спадчынна-канстытуцыянальных асаблівасцей арганізма. Як метад лячэння гамеапатыя прызнана ў многіх краінах свету; выкарыстоўваецца таксама ў ветэрынарнай практыцы. На Беларусі вядзецца гомеапатычны прыём у санаторыях.

Гамеапатыя ўзнікла і атрымала пашырэнне ў Германіі, потым у іншых еўрапейскіх краінах. Узнікла ў перыяд, калі ў медыцыне канкурыравалі супярэчлівыя тэорыі, шырока выкарыстоўваліся кровапусканні, клізмы, ірвотныя і слабільныя сродкі, якія знясільвалі арганізм хворага. У параўнанні з недахопамі лячэбнай медыцыны гамеапатыя адыгрывала пазітыўную ролю. Але з самага пачатку свайго існавання яна выклікала крытыку прадстаўнікоў афіцыйнай медыцыны. Асноўным аб'ектам крытыкі былі вельмі нізкія канцэнтрацыі рэчываў, калі ў растворах знаходзіцца менш адной малекулы актыўнага рэчыва. Пазней даказана, што біялагічная актыўнасць рэчываў можа захоўвацца і ў канцэнтрацыях, адпаведных гомеапатычным. Развіццём класічнай гамеапатыі стала тэорыя гоматаксікалогіі, распрацаваная нямецкім урачом, Г.Рэкевегам у 1950-я гады, якая аб'яднала гамеапатыя і навуковую медыцыну.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.5: Гальцы — Дагон / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мн.: БелЭн, 1997. — Т. 5. — С. 15. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0090-0.

Шаблон:Нетрадыцыйная медыцына