Суракарта
Выгляд
(Пасля перасылкі з Горад Суракарта)
Горад
| ||||||||||||||||||||||||
Сурака́рта[2] (індан.: Suracarta, неафіцыйная назва Сола[2]) — інданезійскі горад у правінцыі Цэнтральная Ява. Знаходзіцца за 60 міль ад Джакарты. Днём заснавання горада лічыцца 18 лютага 1745 года[3].
Вузел чыгунак і аўтамабдільных дарог. Дзейнічае аэрапорт. Прадпрыемствы тэкстыльнай і харчовай прамысловасці. Суракарта яшчэ вядомы як «горад, які ніколі не спіць», таму што асаблівасць мясцовых прадуктовых шапікаў і гандлёвых фургончыкаў — кругласутачная праца.
Насельніцтва
[правіць | правіць зыходнік]- 1971 год — 414 тыс. чал.[4]
- 1980 год — 470 тыс. чал.[5]
- 2001 год — каля 550 тыс. чал.[2]
- 2004 год — 572 345 чал.[3]
Музеі
[правіць | правіць зыходнік]- Музей гісторыі
- Музей старадаўняй яванскай культуры ў палацы Сола
Памятныя мясціны
[правіць | правіць зыходнік]- Мячэць Мангкунегаран (XVI стагоддзе)
- 2 палацы султана (XVIII стагоддзе)
- Галандскі форт (1779)
Зноскі
[правіць | правіць зыходнік]- ↑ Central Java Province Administrative Division Data and Code 2015
- ↑ а б в БелЭн 2002.
- ↑ а б Большая российская энциклопедия : [в 35 т.] / гл. ред. Ю. С. Осипов. — М. : Большая Российская энциклопедия, 2004—2017.
- ↑ ВСЭ 1969—1978.
- ↑ ГЭС 1989.
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Сурака́рта, Сола // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2002. — Т. 15. — С. 278. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0251-2 (т. 15).
- Сурака́рта, Соло // Географический энциклопедический словарь: Географические названия (руск.) / Гл. ред. А. Ф. Трёшников; Ред. кол.: Э. Б. Алаев, П. М. Алампиев (зам. гл. ред.) и др. — 2-е изд., исправл. и дополн. — М.: Советская энциклопедия, 1989. — С. 459. — 592 с. — 210 000 экз. — ISBN 5-85270-057-6.
- Сурака́рта // Большая советская энциклопедия : ([в 30 т.]) / гл. ред. А. М. Прохоров. — 3-е изд.. — М. : Советская энциклопедия, 1969—1978. (руск.)
- Советская историческая энциклопедия. В 16 томах. — М.: Советская энциклопедия, 1973—1982. — Том 13. СЛАВЯНОВЕДЕНИЕ — СЯ ЧЕН. — 1971. (руск.)