Гідрадынаміка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Механіка суцэльных асяроддзяў
BernoullisLawDerivationDiagram.svg
Суцэльнае асяроддзе
Гл. таксама «Фізічны партал»

Гідрадына́міка — галіна фізікі суцэльных асяроддзяў, якая вывучае рух ідэальных і рэальных вадкасцей і газаў.

З пункту гледжання механікі, вадкасцю называецца рэчыва, у якога ў раўнавазе адсутнічаюць датычныя напружання. Вадкасць валодае ўласцівасцямі цячы і прымаць форму пасудзіны, у які яно наліваецца або прымаць форму нерухомай або рухомай паверхні, праз якую яна праходзіць.

У патоках несціскаемых вадкасцяў звычайна дзейнічаюць розныя плыні і сілы. Напрыклад, ламінарнае або турбулентнае цячэнне, якое ўключае ў сябе сілы ціску, супраціўлення, глейкасці, цяжару і гэтак далей... Захаванне іх прапарцыйнасці азначае поўнае гідрадынамічнае падабенства. Ажыццяўленне на практыцы поўнага гідрадынамічнага падабенства аказваецца вельмі цяжкім, таму звычайна маюць справу з частковым (няпоўным) падабенствам, пры якім выконваецца прапарцыянальнасць толькі асноўных, галоўных сіл.

Як і ў іншых галінах фізікі суцэльных асяроддзяў, першым чынам ажыццяўляецца пераход ад рэальнага асяроддзя, якое складаецца з вялікага ліку асобных часціц (атамаў або малекул), — да абстрактнага суцэльнага асяроддзя.

Дзеля яго і пішуцца ураўненні руху: дыферэнцыяльныя ураўненні Наўе-Стокса ў частковых вытворных.

Практычныя прымянення гідрадынамікі надзвычай разнастайныя. Гідрадынамікай карыстаюцца пры праектаванні караблёў і самалётаў, разліку трубаправодаў, помпаў, гідратурбін і вадазліўных плацін, пры даследаванні марскіх плыняў і рачных наносаў, вывучэнні фільтрацыі грунтавых вод і нафты ў падземных радовішчах.


Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Крыніцамі інфармацыі[правіць | правіць зыходнік]

1.Тарг С. М. Краткий курс теоретической механики. — М.: Высшая школа, 1995. — С. 183. — 416 с. — ISBN 5-06-003117-9