Джавані Балдзіні
Выгляд
| Джавані Балдзіні | |
|---|---|
| італ.: Giovanni Boldini | |
| Джавані Балдзіні (1910) | |
| Дата нараджэння | 31 снежня 1842 |
| Месца нараджэння | |
| Дата смерці | 12 студзеня 1931 (88 гадоў) |
| Месца смерці | |
| Месца пахавання | |
| Грамадзянства | |
| Бацька | Antonio Boldini[d][3] |
| Маці | Benvenuta Caleffi[d][4] |
| Жонка | Emilia Cardona[d][5] |
| Род дзейнасці | мастак, дзеяч выяўленчага мастацтва |
| Жанр | партрэт |
| Вучоба | |
| Мастацкі кірунак | Macchiaioli[d] |
| Заступнікі | Diego Martelli[d] |
| Член у | |
| Узнагароды | |
| Подпіс |
|
Джавані Балдзіні (італ.: Giovanni Boldini) — італьянскі жывапісец. Адзін з лепшых партрэтыстаў канца XIX — пачатку XX стагоддзя.
Біяграфія і творчасць
[правіць | правіць зыходнік]Нарадзіўся ў Ферары 31 снежня 1842, сын мастака. Вучыўся ў фларэнційскай Акадэміі мастацтваў, з 1869 працаваў у Лондане, дзе атрымаў вядомасць як партрэтыст. У 1872 пасяліўся ў Парыжы і стаў выстаўляць свае працы ў Салоне. Сябраваў з Эдгарам Дэга, Джонам Сарджэнтам, Полем Элё. Пакінуў партрэты шматлікіх выбітных фігур цудоўнай эпохі, быў адным з найбольш вядомых і добра аплачваных партрэтыстаў свайго часу. Заваёўваў гран-пры на Сусветных выстаўках у Парыжы — у 1889 і 1900. Памёр у Парыжы 12 студзеня 1931.
Карціны
[правіць | правіць зыходнік]Зноскі
- ↑ а б Archivio Storico Ricordi — 1808. Праверана 3 снежня 2020.
- ↑ Cimitero della Certosa di Ferrara Праверана 14 лістапада 2025.
- ↑ Geni.com — 2006. Праверана 1 лютага 2023.
- ↑ Geni.com — 2006. Праверана 3 мая 2024.
- ↑ https://www.lastampa.it/asti/2022/11/27/news/la_giornalista_partita_da_costigliole_che_sposo_il_cantore_della_belle_epoque-12271815/ Праверана 29 лістапада 2024.
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Camesasca E. L’opera completa di Boldini. Milano: Rizzoli, 1970
- Dini P. Giovanni Boldini, 1842—1931: catalogo ragionato. Torino: U. Allemandi, 2002
- Dini Fr. Boldini, Helleu, Sem: protagonisti e miti della Belle Époque. Milano: Skira, 2006
Спасылкі
[правіць | правіць зыходнік]| Джавані Балдзіні на Вікісховішчы |