Джамі

Абдурахмані Джамі
جامی
Партрэт Джамі пэндзля Кемаледзіна Бехзада (XV стагоддзя, копія XVII стагоддзя, зробленая для аднаго з імператараў дынастыі Вялікіх Маголаў)
Род дзейнасці	паэт, пісьменнік, тэарэтык музыкі, філосаф, ṣūfī
Дата нараджэння	7 лістапада 1414
Месца нараджэння	Khargerd[d], Miyan Khvaf Rural District[d], Central District[d], Khaf County[d], Razavi Khorasan Province[d], Іран
Дата смерці	9 лістапада 1492 (78 гадоў)
Месца смерці	Герат, дзяржава Цімурыдаў
Грамадзянства	дзяржава Цімурыдаў
Веравызнанне	іслам
Дзеці	Q125591433?
Медыяфайлы на Вікісховішчы

Джамі, Абдурахман Нураддзін ібн Ахмад (7 лістапада 1414, с. Джам, каля г. Нішапур, Іран — 9 лістапада 1492) — персідскі і таджыкскі пісьменнік і вучоны.

Вучыўся ў Самаркандзе і Гераце, дзе пражыў усё жыццё. Настаўнік і сябар Алішэра Наваі.

Завяршыў перыяд развіцця паэзіі ўсходніх краін на мове фарсі. Майстар віртуознай паэтычнай формы. Выступаў у шматлікіх паэтычных жанрах (газель, рубаі, касыды, месняві і інш.). Раннія творы Джамі — празаічныя суфійскія і свецкія трактаты, дапаможнік па складанні рэбусаў, шарад. Аўтар прац па філасофіі, тэалогіі, літаратуры, гісторыі, рыторыцы, музыцы, цыкла з 7 паэм (семярыца) «Сем карон», або «Сузор’е Вялікай Мядзведзіцы» (1480—87), зборнікаў газелей «Пачатак юнацтва» (1479), «Сярэдзіна жыццёвай ніці» (1479), «Завяршэнне жыцця» (1491), зборніка прытчаў «Бахірыстан» (1487) і інш. Ад ідэй рэлігійнай нецярпімасці і абскурантызму Джамі ўзняўся да пратэсту супраць дэспатызму і сацыяльнай несправядлівасці, ад містычнай абмежаванасці да філасофскіх абагульненняў і пропаведзі гуманістычных ідэй.

Кананізаваны.

Літаратура

• Джамі // БелЭн у 18 т. Т. 6. Мн., 1998.

Спасылкі

• Jāmi (англ.)(недаступная спасылка). Encyclopædia Iranica. Архівавана з першакрыніцы 26 лютага 2012. Праверана 3 красавіка 2011.